Değirmen Telaşı Şiiri - Fener Alp

DEĞİRMEN TELAŞI

Değirmen telaşı
taş ağırlığı
süt karası gözlerin ellerin
aydınlığından öperim
Ay bahsi dudaklarından
Aç-tım
açtım avuçlarımı
senden dökülen ne varsa

Nasıl olsa
düşecek ten
solacak ter
Venasıl olsa
Olsun
Soy kabuk tutmuş tanelerini
söv
sür içini
İçimi
Perçemin de yel
bir pazar ayini
düş-tüm
Acının
ağırlığın da bul beni
Siyahın
inci sesine düşerken güz
yaprağına
Susalım

Saydım kül adedince
Kapat
gözlerin(m)i
açıklığı artmış doğurgan bir ana misali
doğur beni
Dur
Sakın Doğ-ma
tuza banıp yaraları mı ateşe
Gözlerimi balık sırtı geceye
Taşın inceliğini kağıda
gecenin sessizliğini
suya bırakıyorum
şimdi doğ

Parmaklık soğuk zincir
yakası yırtılmış tavan
yüzüm kelime mezarlığı şimdi
Topal bir içgüdü eşliği
seyyar yağmur
işporta esintisi
zabıtalar toplar dilimin prangasını

Denize dökülen
çay taneleri imlasız
hatırım kalır
kalemim de siyahın kırıntıları
dön gel
dün de kalalım

Nadasa bırakılmış karınca filizlenir
Toprak diline döner
Şarkılar yanar
Bir bitirim sabah
kuyuda ki sarkaç
saat kaç
Tuttum
dilimde tüy ağırlığı yelkovan
Kavisli bir gece
tütsü selamı
dizlerimde çocukluktan kalma
portakal kokusu
Kerpiç işlenmiş dudağa
Tan yeri sabahlık giymiş
gece düne hırsız

Az önce değdi tene
az ötede
kulaklarımın tenhasına üfledi
sol-du
Soldu toprak kokulu gözler
toz
kil ve çakıl temalı

Su ile
Çöker karanlık
Vedüşer ağırlık
Ve sobelenir dil
Ve kaçar
Ve mi?
Kifayetsiz naçar
Üç ayak yol bilmez
Göçebe kör dehliz
yanmış gölge
kül serpilmiş dudak
Yüzeysel sesler
siyah duvar
beyaz yazı
sarı yaşlar
kırmızı ten
bulutların sarılması
An-dım
Andım

Bir bakraç dolusu keyif
bir de
göz kapaklarına yansıması kirpiklerin
Dumana yazdığım
kalıntılar var
cama dokuduğum
Şimdi yaprağına işlediğim suretin
Anlamsız resimleri
deniz çukuru
çamur güzeli sesim
sesinle
erit gözlerimi