Dayatılan Kimlik Şiiri - Kasım Kobakçı

Sert çizgilere hapsetmek en keskin tanımlamaktır,
Ruhu bir taşa benzetmek ne kadar da dışlamaktır,
Özgür düşünceyi kesip bir kalıba saklamaktır,
Boş sözcüklerle gerçeği acımasız haklamaktır.
*
Kimlik dediğin bir zırhtır, kolayca dıştan delinmez,
İnsanın kendi gerçeği uzaktan bakıp bilinmez,
Zorla vurulan damgalar alından asla silinmez,
Dar ufuklu bir kafayla bu ince yola gelinmez.
*
İçten kopan fırtınalar bedenden taşıp savrulur,
Ölçüye sığmayan fikir ateşli korda kavrulur,
Keskin köşeli sözlerle bütün benlikler burkulur,
Herkes kendini anlatır, sanma ki baştan kurulur.
*
Her birey kendi içinde anlaşılmaz sırra denktir,
Dayatılan bütün roller ruhu boğan acı cenktir,
Kimliği tek bir sözcükle belirtmek solgun bir renktir,
Sert, kesin tanımlamalar bozulan çirkin ahenktir.
*
Ruhun derinliklerinde çırpınan sonsuz denizler,
Kimliğe zincirler vuran kelimeyi ezip gizler,
Dışarıdan bakan gözler sadece bir gölge izler,
Kalıba sığmayan gerçek önünde bükülür dizler.
*
Asıl tanım aynalara yansıyan o sırda saklı,
Dışarıdan nutuk atan olmaz ki hiçbir an haklı,
Özgünlüğün doğasıdır dar zihniyette yasaklı,
Dayatılan bütün hisler sadece sınır odaklı.
*
Kavramları netleştirip çizgi çekmek bir yalandır,
Ruhu kalıba uydurmak akıl dışı bir talandır,
İnsan karmaşık bir yapı, hem var hem de yok olandır,
Tanımlamak zincir vurmak, benliği esir alandır.
*
Kesin ve katı yargılar parçalar hep hevesleri,
Silip atamaz kimseler içindeki nefesleri,
Bastırılan benliklerin duyulur boğuk sesleri,
Kırılmalı tanımlayan düşüncenin kafesleri.
*
Sert ve açısal sözlerle dünyayı daraltma bırak,
Kendini keşfeden insan her türlü kalıptan ırak,
Tanımlanmayı reddeden zihinler en keskin orak,
Dayatılan kimliklerin ardından kalan yer çorak.