Dayım Yok Şiiri - Kasım Kobakçı

Okul bitti, yol göründü,
Diplomayı aldım dedim.
Dört yıl boyu çabaladım,
Gece gündüz kitap deştim.
Her sırrı çözdüm sanırken,
Hayat dersi başlar imiş.
Gökyüzünü parlak gördüm,
Meğer hedef çok çetinmiş.
İş bulmak aslan ağzında,
Dişlerini sıkar herkes.
Bir masanın kenarında,
Tükeniyor derin nefes.
Büyük şehir beni bekler,
Çantam dolu ümitlerle.
*
İlan gördüm gazetede,
Hemen koştum o şirkete.
Dediler ki sıraya gir,
Binlerce genç varıp gelmiş.
Odalarda insan seli,
Kimi deli, kimi veli.
Yazılı sınav yaptılar,
Sordular garip sorular.
Kalem, kağıt ter içinde,
Hepsini yazdım çiziksiz.
Sonuç geldi bir gün sonra,
Tam puan alıp geçmişim.
Mutlu oldum kendimce ben,
İş benimdir diyerekten.
Takım elbiseyi giydim,
Boyun bağım parlak renkli,
Saçlarıma jöle sürdüm.
*
Mülakat günü çatınca,
Bekleme salonundayım.
Yanda bir Ali oturur,
Dizi titrer korkusundan.
Beride Ayşe bakınır,
Gözleri süzer her yeri.
Giyimi pek de havalı,
Parfümü boğar içeri.
Bir başkası var köşede,
Elinde telefon oynar.
Arkası sağlam belli ki,
Hiç umurunda değildir.
Gülümser bakıp aradan,
Çünkü dayısı müdürmüş.
İçimden derim eyvahlar,
Emekler boşa mı gider?
Hak yenir mi bu odada?
Adalet var mıdır acep?
Derken kapı aralandı,
Sekreter ismimi andı.
Kalbim güp güp attı hemen,
Adım adım ilerledim,
Kurul beni süzdü birden.
*
Masada beş kişi bakar,
Soru üstüne sorular.
Dilim döndüğünce döktüm,
Kelimeleri su gibi.
Heyecan bitti aslında,
Aklımla verdim cevabı.
*
Eve döndüm umut ile,
Başladı zorlu bekleyiş.
Güneş doğdu, aylar geçti,
Ne mesaj var, ne de mektup.
Sabır taşı çatlayacak,
Açıp sordum telefonla.
Dediler karar verildi,
Sizinle işimiz bitti.
Yani kapılar kapandı,
Kazanan o yeğen imiş.
Benim bilgim para etmez,
İsyan ettim, sonu gelmez.
Emeğim heba oldu hep,
Haksızlık büyük dokundu.
Bağırdım ama duyan yok,
Kimsenin umurunda mı?
*
Aynanın karşısındayım,
Kendime bakıp acıdım.
Yüzümdeki çizgilerle,
Sılaya mı dönsem acep?
Yoksa boyun mu eğmeli,
Torpil denen bu düzene?
Şartı budur bu devranın,
Okumakla adam olmaz.
Tanıdık bulmak gerekmiş,
Bizim kader böyle geçer.
Çözüm yok mu bu yaraya?
Gençliğim heba olurken,
Dayım yok diye batsın mı?