Damda Yaşamak Şiiri - Veli Alptekin

Taşlar yamaçtan düşe düşe ev olmuş,
Merdiven göğe değil, komşuya çıkmış.
Damda çamaşır kurur, telaş kurumaz,
Çünkü ömür kısa, dert uzun olmazmış.

Aşağıda dünya koşar, yukarıda zaman yürür,
Biri eker toprağı, biri seyreder bulutları.
Ne banka hesabı var, ne yarın korkusu,
Akşam olunca çayın buharı yeter huzura.

“Kısa bir ömür için sonsuz endişe israf” demiş,
Damdaki taşlar bile onaylarmış
Biz betonun içinde yüz anahtar taşırız,
O damda bir anahtar: Kalbin kapısı.

Yıkılsa da taş duvar, insan yıkılmaz burada,
Çünkü yükleri hafif, gönülleri geniştir.
Gökten yağan yağmura şükreder,
Gelmeyene de “nasip değilmiş” deyip susar.

Ey şehirli kardeş, in merdivenden aşağı,
Bırak telefonu, tut toprağı.
Yaşamak için saray gerekmez,
Bir dam, bir tas su, bir nefes yeter.