Deprem Şiiri - Veli Alptekin

Son defa kapattı gözlerini bir çocuk
Son defa sıktı annesinin elini
Son defa “korkuyorum” dedi fısıltıyla
Son defa dua etti, sesi titreyerek

Bazıları uykudaydı, haberi yoktu
Bazıları nöbet tutuyordu, sabaha karşıydı
Kira mıydı ev, borç muydu bilemediler
Beton çöktü, dünya sustu bir anda

Gece yarısı ölüm çaldı kapıyı
Küçük bedenler enkazda kaldı
Büyük yürekler yola düştü hemen
Şehirden şehre, ilden ile koştu

AFAD geldi, Kızılay geldi, komşu geldi
Elinde kazması, yüreğinde duası
“Yaşıyor mu?” diye dinledi betonun altında
Bir nefes bulsa, bütün ülke nefes aldı

Yastık verdiler, battaniye sardılar
Çorba dağıttılar karın ortasında
“Yalnız değilsin” dediler, “Türkiye burda”
Balyozla vurdular, umutla kazdılar

Garantimiz yok, her an bitebiliriz
Ama öyle bir milletiz ki öğretmenim
Birimiz düşerse sekizimiz kaldırırız
Enkazdan çiçek açtırırız, inan

Keşke kepçe olsam, keşke vinç olsam
Bir can daha çeksem toprağın altından
Sonra o çocuğun “öğretmenim” deyişini duysam
Bütün yorgunluğumu unuturum bir anlığına