Dağlar Özügüç Şiirleri - Şair Dağlar Özügüç

Yaşadıklarını unutmayı beceremeyen
Hatıralarına esir olup yalnız kalan
Bu alemde bir tek insanoğlu kalmış
Mevsimlerin gölgesinde yaşayanlar
Zorluklara karşı durmazmış

Ne zaman baksam onların evden yana
Mavi boyalı pencerede bir çift güzel göz
Bir şeyler arar dururdu umutsuzca yukarılarda
Bilemezdim hemde çok merak ederdim

Benim memleketimin tepelerine
Soğuk kuzey rüzgarı esmeye görsün
Sular donar yürekler üşür
Solgun yaylalarına kış çabuk gelir
Yolları sessizce kar ile kapanır
Aman vermez kar kimseye

Nedense ben sevemedim sonbaharı
Yıllar geçti unutamıyorum bir türlü
Rıhtımda boynu bükük ağlayanları
Yaprakları ve o hazin ayrılıkları
Sonbaharın rengi bile kavruk sarı
Göç saati gibidir sabahları

Mahur gözlü bir dilber vardı
O yıllarda bizim oralarda
Kalem kaşlı ince belli
Birde üstelik işveli
Akça pakça sürme gözlü
Didarı şahane

Yoğun bir hasret varsa yüreğinde
Uçman için bir kanada ihtiyacın olacak
Gönül gözün açıksa görmeye ne ihtiyacın olacak
Önemli olan aşık olmak

Kader dediğin hiç de masum değil
Önümüze koyup “yol” dediği
Aslında sonu sarp bir uçurum
Zaman da kaderin gizli suç ortağı

Topla bütün göçmen kuşları gölün koynunda
Onlarda bir karar versinler artık
Ya varsın yollarına revan olup gitsinler
Bir daha bu iklimlere geri gelmesinler
Yada temelli buralarda kalıp

Mutluluk yetinmeyi bilenlere özgün bir limandır
Mutsuzluk ise acımaz küllerine gömer insanı
Bu sebeple sırların sırrına ermek için
Bir naçiz bedende inanç biraz diri kalmalı

Kanamasaydı hiç görürmüydün?
Yüreğimde açtığın derin yarayı
Sevgiye küs mü? Bu kara geceler
Hiçbir şey göremez oldu sevenler
Hasret çekene her yol engel
Ümitsize ise başından beri zindan