Veda kırıntıları gördüm dudaklarında
Bir gönülden geriye
Ne istesen fazlasıyla bıraktın
Ama bir güzel gülüşü
Bir güzel oturuyor camda mavi gözleri boşlukta
Arıyor geçmişin hazinesinden birtakım izler
Bakışları burda ama yürek sesi yok ortalıkta
Kayboldu umutlar bir defineci sessizliğiyle
Elindeki kaleme dikkat et onunla sadece yazmazsın
Elinde kalem olursa son kararı sen verirsin
Görmek istemediklerinin üstünü çizebilirsin
Kır kalemi razıyım çekilen acılar sona ersin
Bir vakit kalbimin en tenha yerine
Senin adını yazmıştım,
Rüzgâr o köşeyi etkilemez sanmıştım.
Meğer insan en çok sessiz gidişlerden etkilenirmiş
Ah benim bu vefasız sevdiklerim
Ettiler eylediler ve de sonunda
Suçu bana yükleyip
Hızlıca çekip gittiler
Belki yanlızca gittiler amma
Bana da çok ayıp ettiler
Hasret akşamlarında sokaklar sırılsıklam,
Korkak kaldırımlar dilsiz
İmkânsıza vurgun her âşık biraz kimsesiz
Gece büyür,aşığın içinde eski bir şarkı
Vicdanın temeli merhamettir.
Vicdan gerçeği görmek,
Onu itirazsız kabul etmektir.
İnsanlık bilincine sahip olmadan
Aklı kamile ulaşmış vicdan olmuyor
Bak şu derinden gelen müzik varya
İşte onu mezarımın başında kullanın
Şimdi kalk biraz müziğin sesini aç
Sorgu melekleride uyansın
Bak işte her şeyi bıraktım gidiyorum
Bu vefasız dünya size kalsın
Taşın çatlağından yeryüzüne sızan zaman
İsterse dünyayı tümüyle çöle döndürsün
Hasret çileli vişne ağacının
Gevrek dallarından kaysın dökülsün
Neden benden hep imkansızı bekliyorsun
Güneşten yağmur mu boşalsın istiyorsun
Bıkmadın mı?Zor geçen yılları anlatmaktan
Anlatıyorsunda ne oluyor?
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!