Dağılarak Toparlanmak Şiiri - Mustafa Alp

bazen hayat,
öyle bir yoklar ki seni
kapıyı çalmadan girer içeri,
üstüne basa basa yürür hatıralarının.
sen ben iyiyim dersin,
o inadına dağıtır insanı.

toparlıyorum sanırsın kendini,
bir çekmeceyi kapatırsın mesela,
bir eski fotoğrafı kaldırırsın gözünden,
bir şarkıyı susturursun yarım.
ama içindeki o uğultu var ya,
işte o hiç susmaz be agop.

çünkü hayat dediğin,
öyle düzgün çizilmiş bir yol değil,
biraz çamur, biraz yara,
biraz da ulan neden?
diye söylenmektir gece yarısı.

dağılırsın.
hem de öyle usul usul değil,
gürültüyle, kırılarak,
içinden bir şeyler kopa kopa.

ve en çok da
kimse görmezken dağılır insan,
en kalabalık anlarında bile
yapayalnız kalır ya hani,
işte orası en çok can yakan yer.

ama.
bak şimdi iyi dinle.

her vedanın içinde
biraz küfür, biraz dua,
biraz da yeniden başlama ihtimali saklıdır.

giden sadece insan değildir,
alışkanlık gider,
beklemek gider,
belki döner dediğin o aptal umut gider.
ve yerine
yeni bir sen gelir yavaş yavaş.

fark etmezsin önce,
aynaya bakarsın
ben miyim bu? dersin,
çünkü gözlerinin içi değişmiştir artık,
daha az inanır,
ama daha çok görür.

işte o zaman anlarsın.
toparlanmak dediğin şey,
eskisi gibi olmak değilmiş zaten,
daha gerçek olmakmış.

bir veda biter,
bir başlangıç utanarak başlar içinde,
sessiz, çekingen ama inatçı.

hayat,
seni dağıtırken aslında
yeniden kuruyordur haberin yok.

ve sen.
en çok parçalandığın yerden
filizlenirsin fark etmeden.