Değerimin Yetmediği Yer Şiiri - Mustafa Alp

gücümün yetmediği yerler var benim,
öyle dağ gibi görünen değil,
insanın içine çöken
sessiz yıkımlar gibi.

bir cümleyi tamamlayamamak mesela,
tam kal diyecekken
boğazına düğümlenen bir susmak.
işte insan en çok orada yenilir.

ve sana kırgınım,
öyle bağırarak değil,
içimde sandalye çeken bir yalnızlıkla.
gelmeyeceğini bile bile
yer açtım sana.

insan en çok neye kırılır biliyor musun?
yanlış anlaşılmaya değil,
hiç anlaşılmamaya da değil.
hiç merak edilmemeye.

ben seni merak ettim,
gecenin en sessiz yerinde,
bir şarkının tam ortasında,
çayın en koyu deminde.

sen ise
bana hiç uğramadın.

oysa ben,
herkese uğrayabilen bir kalbin
bende durmayışına şaşırdım en çok.

gücüm yetmedi işte,
seni anlatmaya da,
senden vazgeçmeye de.

bir insan
hem kalmak isteyip
hem gitmek zorunda kalıyorsa,
orada eksik olan bir şey yoktur.
fazla gelen bir his vardır.

ben sana fazla geldim belki,
ya da sen bana yarım.

ama kırgınlığımın bile bir adabı var,
kapını çalmam artık,
ama içimden geçerken
karartmam ışığını.

çünkü ben sevmeyi
yarım bırakmayı bilmem,
ama tamamlayamadığım yerleri
sessizce kabullenirim.

şimdi sana değil,
kendime söylüyorum.
her sevgi
her kalbe sığmaz.

ben sığmadım sende,
ama eksilmedim de.

yalnızca
biraz daha içime döndüm,
biraz daha kendime yaklaştım
ve anladım ki

insan en çok
gücünün yetmediği yerde değil,
değerinin yetmediği yerde kırılır.