Coşkun Arslan Şiirleri - Şair Coşkun Arslan

Lügatlar manayı yitirir sende.
Olmadığın hayat uzletim benim.
Nasıl ki denize yürür ırmaklar,
Hep sana olacak hicretim benim.

Bir sana ram oldum, bir sana vurgun,

Birer birer kayboldu geçmişin tüm izleri,
Yağmalandı mazimiz sonra asalet düştü,
Kalksa da ulu hakan bir görse halimizi,
Hainlere hürriyet dosta esaret düştü,

Ne hazin manzaradır eğildikçe eğildik,

Candan öte sevdim seni.

Bilemezsin sen vefasız.

Ben ağlarken için, için,

Bir ışık hüzmesi, yansır şule-i nurdan.
Aydınlanır ufuklar, şavkınla sonsuza dek.
Halka halka genişler, bir haleki billurdan.
Karanlığın dokusu, çözülür ilmek ilmek.

Sevgin ile yırtarak, firakın perdesini,

Akarken boşluğun yörüngesinde.
Yılları hiçliğe sıraladın mı?
Aşkın çekimine kapılıp sende.
Gizemli kapıyı araladın mı?

Yazılan mısralar aşkın eseri.

Cinaslı Beyitler

DUY/ARSIZ OLMA
Mazlumların feryadını işit duy arsız olma.
Zulme rıza zulümdür sakın duyarsız olma.

Yapayalnız yürüyorum

Kalabalık sokaklarda
Yapayalnız yürüyorum
İçim dışım yanar narda
Günden güne eriyorum

Yoruldum Anne

Bir tek sen anlarsın benim halimden,
Genç yaşta tükendim yoruldum anne.
İsyan sularında aktım yıllarca,
Sabır deryasında duruldum anne

Yetmişyedi tevellüdüm.
ALACA Tutaş'dır köyüm
Ağlıyorken iki gözüm.
Şu hayata iz geçmişim

Kafada kırk tane tilki dolaşır
Birde sırıtarak poz verir bunlar
İçerde atarlar tutarlar amma
Dışarda sayısız koz verir bunlar

Ummadık yerlerden kaynak yaparlar