Çoktan Sindirdim Bile Şiiri - Kasım Kobakçı

İçimdeki sessizlik o amansız yarada,
Savrulup duruyorum ıssız bir fırtınada,
Gözlerim seni arar hep karanlık odada,
Kim bilir hasretini çoktan sindirdim bile.
*
Uzaklardan bir haber gelmiyor artık senden,
Ruhum koptu kopacak bu yaralı bedenden,
Sormadım bir kez olsun ayrıldık biz nedenden,
Kim bilir acısını çoktan sindirdim bile.
*
Bir rüzgâr olup estin aklımın kuytusuna,
Terk ettin bu kalbimi ölümün uykusuna,
Bıraktın da gittin bak hiçlik okyanusuna,
Kim bilir yalanını çoktan sindirdim bile.
*
Kelimeler düğümlü, konuşmuyor dillerim,
Boşluğa doğru düşer uzattığım ellerim,
Çaresizce beklerim, savrulur hayallerim,
Kim bilir zehirleri çoktan sindirdim bile.
*
Gülüşün bir tuzaktı sakladığın yüzünde,
Ne bir merhamet kaldı ne doğruluk sözünde,
Bir yangın başlattın ki sönmüyor kül özünde,
Kim bilir ateşini çoktan sindirdim bile.
*
Yolunu beklemekten yoruldu adımlarım,
Sayfalarca yazılmış silinmez anılarım,
Sensizlikle kanıyor en derin yaralarım,
Kim bilir gölgeleri çoktan sindirdim bile.
*
Bir yabancı gibisin dönüp bakmazsın geri,
Yıktın da viran ettin o en güzel eseri,
Gözlerimde kayboldu aydınlığın feneri,
Kim bilir karanlığı çoktan sindirdim bile.
*
Sahte bir tebessümle çaldın bütün yılları,
Buz gibi kışa döndü ömrümün ilkbaharı,
Aşılmaz dağ eyledin yürünmez bu yolları,
Kim bilir kederleri çoktan sindirdim bile.
*
Her şey bir oyunmuş bak, inandım sözlerine,
Bir kilit vurulmuş ki vicdanın gözlerine,
Rüzgarla savrulurum sevdanın közlerine,
Kim bilir ayrılığı çoktan sindirdim bile.
*
Kalmadı içimde bak ne heves ne bir dilek,
Bu kadar gaddar olmaz taştan olsa bir yürek,
Bu uslanmaz gönülle sana katlanmak gerek,
Kim bilir dertlerini çoktan sindirdim bile.