Çok Söz Tarttım Şiiri - Kasım Kobakçı

Zaman geçip, çağlar aştı sanat,
Önümde, sayısız dilsiz yaprak,
Okumak bir nehir, taştı içimde,
Her satır bir sızı, aklın aynası,
Ne kadar incelesem, bitmiyor,
Zor geldi, yargının ağır tartısı,
Eleştirmenin, o derin sancısı.
*
Işık pek loş, masa biraz dağınık,
Uzak bir diyardan acaba bu mısra?
Buradaki her duygu saf mıdır?
Yahut, başlasam mı o gizli ruha,
Manası derinde, biçimi güçlü,
Sözü keskin, kurgusu büyülü,
Estetiğin rüzgarı, tatlı poyrazı,
Mürekkep kokusunda, bul beni...
Mananın mayasında, benim gözüm.
*
Eserler dilsizdir, bakanı yoksa,
Kusuru parlatan, o hakikattir,
Aradığın, bir kusursuz denge,
Sana fikrinde ayna tutarsa,
Kucaklaşır isen, o doğrularla,
İşte o an, mizan tamamdır.
*
Uzun süre tarttın, kalpten terazin,
Döndüm metnime, o dipsiz kuyuya,
Binlerce anlam, bekler gizinde,
Aklımdan çözüyorum şimdi,
Benim sessiz, yorgun cümlelerim...
Saymakla tükenmez, bu ihtimaller,
Söyleyin bana, ey adil kalpler,
Bu süzgeç, yüce lütuf değil mi?
*
Ne büyük şans, huzurluyum bugün,
Eğmedim boynumu hiç, sahteliğe,
Kaçmadı, hakikat de benden,
Barıştık, eserin bütünüyle de,
Sarıldık, o soylu dürüstlükte.
*
Okur çırağıydım, körpe çağımda,
Sonra inceleme, kitap yazısı,
Bir gazete sayfasında, yorumlar,
Şiir tahlilleri, eleştirmenlik,
Kuramlar, felsefeler savundum,
Çözülen o düğümler, bir yapı,
Arıyorum durmadan, tek aslı.
*
Kitaplar, dizildi boy boy odama,
Yine de, kanmadım kör övgüye,
Zaman akıp gidiyor, yel gibi,
Çekildi kalabalık, cümbüşte ben,
Kelimelerin, o sessiz yurdunda,
Zihinde emeklilik, olur mu?
Fikir işçisinin paydosu, hiç olur mu?
*
Çok eser eskittim, çok söz tarttım,
Kibir uzakta, ben hep yoldayım,
İlk çağlardan, kalan o miraslar,
Söz etmezsem, küser o ustalar,
Tenkitlerim de, pusulam değil mi?
Şu yerküredeki, tüm yaratılar,
Resim, heykeller, lirik destanlar,
Daha, değerini bile bilmeden,
Yarattığım süzgeçte kalan, o izler...