Çok Yorgunum Be Usta Şiiri - Sami Gökay

Yıkılmış duvarlar altında kalmış gibiyim
Takatim kalmadı artık solmuş gül gibiyim
Bahçemde açmadan solan güller gibiyim ben
İncinmiş kalbimi kim anlar, kim bilir usta

Çok yorgunum be usta, yorgunum işte ben
Taşlara anlatsam, anlar mı hâlimi söyle
Sulara anlatsam, duyar mı sesimi benim
Bilmiyorum be usta, bilmiyorum hâlimi

Bir ağaca anlatsam belki duyar derdimi
Belki dinler usta, yorgun kalbimi benim
Öyle yorgunum ki uyanmak istemem ben
Konuşmadan susmak isterim bazen usta

Her şeyden yoruldum, herkesten yoruldum ben
Artık bilmiyorum, çok yoruldum be usta
Açtım ellerimi, yalvardım Allah’ıma
Başka kapı yoktur, derman veren O bana

Derdimi bilirse yine anlar beni O’dur
Çare bulur derdime, derman olan da O’dur
Tek sığınağım O, kimse anlamaz beni
Çok yoruldum be usta, çok yoruldum ben yine

Öyle kırgınım ki herkese be usta ben
Öyle yorgun kalbim, anlatamam derdimi
Ne söylesem usta, kime açsam içimi
Kimseye anlatmam, içimde saklarım ben

Bir köşede oturup düşünürüm sessizce
Geçmişi düşünür, susarım derin derin
Uyuyup kalmak var, hiç uyanmamak ister
Çok yorgunum be usta, çok yorgunum ben yine

15,04,2026