Çocukluk Mendilim Şiiri - Zafer Unsal 2

Mendilim cebimdeydi hep,
Temiz, ütülü ve çocuksu...
Öğretmen bakardı okulda tırnaklarımıza,
Evde annem öperdi kokulu ellerimizden.
Her sabah babamın tütün kolonyasını çalardım,
Güzel koksun diye o beyaz bez parçası.
Babam kızardı kolonya bitecek diye,
Bilmezdi ki o koku sığınağımdı benim.
Yenice İlkokulu beş dakikalık yol,
Paçası uzatılmış pantolon, kolları kısa önlük.
Parmaklarımı sıkan o eski ayakkabılar,
Ve sapı kopmasın diye titrediğim ağır çantamla,
Nefes nefese yetişirdim Andımızı okumaya.
Mükremin öğretmen yoktu o gün,
Sert adımlarla girdi sınıfa Şengül öğretmen.
Elinde tahta bir sopa, gözlerinden korku saçıyordu...
Ezberlemiştik altılara kadar çarpım tablosunu,
Yediler ise tam bir haftalık azaptı.
Avuçlarımızda patlayan o odun parçası,
Hiç çıkmaz aklımdan; yedi kere yedi kırk dokuzdu
Ağlardık hüngür hüngür,
Bir acı saplanırdı ki çocuk kalbime...
Avuçlarımın acısından ,cebimdeki o kolonyalı mendili çıkaramazdım,
Çıkarsam da silemezdim gözümün yaşını.
Kirlenirse mendilim, Şengül öğretmen bir daha döverdi,
"Ne bu mendilin hali!" diye bağırırdı.
İşte o gün öğrendim ben,
Her ağladığımda gözyaşımı sağ koluma silmeyi...
Babam kızardı evde, ağlardım,
Şengül öğretmen vururdu okulda, ağlardım.
Mahallenin büyük çocukları dalga geçerdi,
Kolları kısa önlüğümle, pantolonumla,
İterlerdi , yere düşerdim....
Ben hep ağlardım,
Ağladıkça o sağ koluma silerdim dünyayı.
Ve sadece annem anlardı ağladığımı,
Ona sıkıca sarıldığımda,
Sağ kolumun ıslaklığından öperdi beni.
Yıllar su gibi geldi, geçti...
Ayağımı sıkmayan yeni ayakkabılarım,
Yüzlerce pantolonum, kolları uzun ceketlerim oldu.
Ağladım mı? Evet, hem de çok ağladım!
Şengül öğretmenin sopası hiç eksilmedi hayatımdan,
Sadece el değiştirdi hep.
Kimi yüreğime vurdu o sopayla,
Kimi hayallerime, umutlarıma, merhametime...
Onlar vurdukça, izi kaldı ruhumda,
Yanımda bir beyaz mendil taşırım,
Ne zaman ağlayan bir çocuk görsem ,
Göz yaşlarını silmek için,
Ben yine ağlarım şimdi...
Ama ben hep kağıt mendillere silerim gözyaşlarımı,
Görmesin kimse diye saklayıp çöp kutusuna atarım.
Sağ koluma sileceğim, sileceğim yine ama...
Ağladığımı anlayacak,
O kolun ıslaklığına bakıp içini çekecek,
Sonra beni bağrına basacak kimse kalmadı hayatımda.
Tek biri vardı,
O da cennette şimdi...
Annem...