Aydaki Kulübeme Cevap Şiiri - Zafer Unsal 2

Demek buralardasın, çok uzağımda değil,
Herkesin gitti dediği, o aydaki kulübe de yaşıyorsun,
Korkmuyorum... İçim rahat artık biliyor musun?
Çünkü ne zaman başımı kaldırsam gökyüzüne,
Seni oralardan , bana el sallarken görüyorum.

Sabahları uyanınca yine kırıp döküyorum her yeri,
Kahvemin kokusunda senin kokunu arıyorum.
Geç kalma telaşımın ortasında sen aklıma geliyorsun,
Sırf sen tebessüm et diye,
Makyajsız o yüzümle göğe bakıp , sana gülümsüyorum.

Üşümüyorum atık geceleri, meğer sebebi senmişsin...
Üstümü örter gibi esen o ılık rüzgar, senin şefkatli nefesinmiş.
Beni kabuslarımdan uyandıran o ses,
Rüyalarımda sen nöbet tutarken o okuduğun duaymış,

Eğer yine bir köşede gizli gizli ağlarsan,
Yağmur ol yağ buralara da , anlarım ağladığını,
Yeni kelimeler ararsan yine şiirlerine , yorulursan eğer bir gün,
Adımı rüzgara fısılda, ben tamamlarım.

Herkes seni orada öldü kaldı sanıyor ya,
Ben seni hiç öldü bilmedim ki ,
Ben seni kalbimin en derin yerinde yaşatıyorum.....
Bilmiyorlar ki senin aydaki o küçük kulüben,
Benim bu yalnız dünyamdaki tek sığınağım,
Sen gittin gideli ,ben de sıkıldım inan buralardan ,
O aydaki kulübende yer varsa benim için ,
Bende geliyorum.....