Çocukluğum Şiiri - Mevlüt Bektaş

Buharlı vagonlar geçiyor penceremden,
Sıcak, nemli.
Serçe yuva yapmış dut ağacına.
Anne ve dualı.

Sazlıklar batıyor ellerime.
Çocukluğumdan orak zamanı.
Ağaç gölgesinde.
Aklımda türlü şiirler, türküler…

Son fecrin alaca karanlığında, düştüm yollara.
Dünya telaşında bir köy.
Saman kokulu, tütün kokulu.
Bu Ağustos sabahı.
Gözlerim daha yorgun daha uykulu.

Kırık oyuncaklar ve renkli düşlerle.
Son yazın, yalınayak yokluğu.
Şimdilik hoşça kal.
Büyüdüğümde tekrardan selamlaşırız.
Ne kadar masum kalabildiysek.
O kadarlık kucaklaşırız.