Çınlasın Uyak Şiiri - Kasım Kobakçı

Kelimeler coşup karışsın sele,
Sözcükler dizilsin, gelsinler dile.
Şiirin sırrını verirken ele,
Şarkılar söylensin, çınlasın uyak.
*
Kalemin ucunda pırlanta sözler,
Aşk ile parlasın mısrada gözler.
Derinden derine yansısın özler,
Şarkılar söylensin, çınlasın uyak.
*
Dağlardan ovaya esen bir yeldir,
Seslerin uyumu coşkun bir seldir.
Ruhunu titreten gizli bir eldir,
Şarkılar söylensin, çınlasın uyak.
*
Usta bir işçilik ister bu sanat,
İlhama kapılıp çırparsan kanat.
Zorluğa aldırma, göğüs ger inat,
Şarkılar söylensin, çınlasın uyak.
*
Mızraplar dokunsun, inlesin bu saz,
Kelimeler cilve yapsın, biraz naz.
Kışın ortasında yaşatılsın yaz,
Şarkılar söylensin, çınlasın uyak.
*
İncecik işlenmiş dantel misali,
Mısralar anlatsın bütün ahvali.
Kalmasın dizenin sönük mecali,
Şarkılar söylensin, çınlasın uyak.
*
Tohumlar yeşersin, açılsın çiçek,
Kelebek misali konsun her böcek.
Satırlar anlatsın, bitmeyen gerçek,
Şarkılar söylensin, çınlasın uyak.
*
Işıklar saçılsın, dolsun hevesler,
Ahenkle buluşsun uyumlu sesler.
Şiiri okurken dursun nefesler,
Şarkılar söylensin, çınlasın uyak.