Çınar altında Şiiri - Gece Gözlü

ÇINARIN ALTINDA

Bir çınarın altında bekliyorum şimdi;
ömrümden dökülen yaprakları
ayaklarımın dibinde seyrediyorum.

Ne çok şey almış hayat benden…
Bir çocuğun avuçlarından alınan bayramlar gibi
sessizce eksiltmiş içimi.
Ben her kaybı kader sanmışım,
her susuşu sabır,
her yarayı sevmenin bedeli…
Meğer değilmiş.

İnsan bazen
kendisine yapılanı değil,
kendisine yapmadığını affedemiyor.
Ben kendimi çok bekletmişim.
Kendi kalbimi kapının önünde bırakıp
başkalarının kapısında durmuşum.

Beni kimsenin üzmeyeceği kadar
ben üzmüşüm kendimi.
Kimsenin kıramadığı yerlerimden
ben geçmişim.
Kimsenin söylemeye cesaret edemediği sözleri
geceler boyu kendime söylemişim.

Bir insanı sevmek uğruna
kendimden vazgeçmişim.
Evet çınarın gölgesindeyim.
Dallar gökyüzüne uzanıyor,
kökleri toprağın karanlığında…
Tıpkı benim gibi;
bir yanım hâlâ geçmişe bağlı,
bir yanım yeniden yaşamaya çalışıyor.

Bugün bütün kırgınlıklarımı
bu ağacın dibine bırakacağım.
Benden alınanları değil yalnız,
kendimden esirgediklerimi de…

hayatın bana açtığı yaralar
kapanır bir gün.
insanın kendi kalbine açtığı yara
sevgiyle sarılmadıkça
ömür boyu kanar.

Ben artık geçmişimi taşımayacağım.
Bir çınarın gölgesinde
ömrümün en ağır yükünü bırakıp
ilk kez kendime döneceğim.
belki aşk…
Bir gün yeniden gelirse,
beni başkasının ellerinde aramasın.

İnsan, kendisini kaybettiği yerde
kimseyi bulamaz.
Ben seni severken kendimi kaybettim;
şimdi seni değil,
kendimi bulmaya gidiyorum.

Belki de yıllardır beklediğim
sen değildin aslında;
kendime döneceğim o günü bekliyordum.
Çınarın yaprakları usulca düşüyor,
her biri ömrümden kopmuş bir parça gibi…
Ben ise ilk kez
ardımdan düşenlere değil,
önümde açılan yola bakıyorum.
Karşımıza çıkan insanlar
hayatımıza kalmak için değil,
bize kendimizi hatırlatmak için girermiş.
Sen bana sevgiyi öğrettin,
ama en ağır dersimi
kendimden öğrendim:

Bir başkasını kaybetmek acıtır,
insanın kendisini kaybetmesi
sessizce öldürür.
Ben o sessiz ölümden dönüyorum şimdi.

Çınarın gölgesinden çıkarken
geçmişime son kez bakıyorum.
Ne öfke var içimde,
ne hesap…
Sadece yorgun bir tebessüm.

artık biliyorum;
benim yarım kalan hikâyem
senin gidişin değil,
benim kendime geç kalışımmış.
bugün…
Yıllardır başkasına verdiğim
o sevgiyi kendime geri alıyorum.
Bir çınarın altında
geçmişimi toprağa gömüyorum.

Üzerine de bir cümle bırakıyorum:
“Beni en çok hayat değil,
kendim yaraladım.
yine kendim saracağım yaralarımı.
Bak bundan sonra
kimse uğruna kendimden vazgeçmeyeceğim.”
— GeceGözlü