Çiçeklerin İnfazı Şiiri - Özlem Hüner

Issız yolda
bir portakal çiçeği
her sabah
hayatta kalmaya çalışır.

Issız yolda
bir papatya,
rüzgârı değil,
sistemin nefesini bekler
kırılmak için.

Issız yolda
Ademoğlu—
kafasında kanalizasyon uğultusu,
koşar
betonun içine gömülmüş bir refleks gibi.

Bedeni burada,
ruhu çoktan kaybolmuş bir sistemde
yaşar,
ama yaşamaz.

Portakal çiçeği
kokusunu bağırır—
kimsenin yüzüne çarpmayan bir isyan gibi.

Fark edilsin ister kokusu,
bir Ademoğlu gelsin, koklasın diye.

Ademoğlu koklamaz.
Ademoğlu geçer,
görmez.

Görmemek öğretilmiştir ona.
Papatyalar rüzgârda dans eder,
Ademoğlu bilmez rüzgâra sevdasını.

Ayağının altında
bir papatya ezilir.
Toprak bile ses çıkarmaz.