Celladım Oldu Sevdiğim Şiiri - Töre Hanım

​Yabancı vursa geçerdi elbet, bir iz kalırdı sızlardı,
Düşman yapsa gülüp geçerdim, namertti derdim biterdi.
Ama vuran sendin ya hani... Ellerin tanıdıktı,
Gözlerin o eski cennet, sözlerin ruhuma hançerdi.
​Ben seni bahar sayıp her gün dallarına çiçek açarken,
Sen baltanı bileyip, kökümden vurup devirdin.
Beni bu hale getiren, başkası değil, sendin...
Sırtımı yasladığım dağdın, üzerime devrildin.
​Şimdi kime sığınsam, senin kokun gelir burnuma,
Hangi kapıyı çalsam, senin ihanetin çıkar karşıma.
Dışarıda fırtına kopsa ne yazar, içim yangın yeri,
Kendi ateşimle yaktın beni, bakmadın hiç arkana.
​Ben seni dualarıma amin diye saklamıştım,
Sen ise beddualarımın faili oldun çıktın.
Kuruyan dudaklarıma bir damla suydun hani?
Şimdi boğazımda düğüm, gözlerimde kanlı yaş oldun.
​Hani yollar yorsa da bizi, ellerin bırakmazdı ellerimi?
Şimdi uçurum kenarında tek başıma bıraktın ya beni,
Rüzgar bile senden hesap sorar, duymaz mısın feryadımı?
Aynaya bakmaya korkar oldum, yüzümde senin izin var.
​Gülüşüm yarım kaldı, bakışlarımda bitmeyen bir kış var.
Başkası olsa küserdim, unutur giderdim belki;
Ama sen canımdın be zalim, canımdan kopan bir parça var.
Yeminlerin vardı hani, üzerine gölgeler düşmezdi.
​Sözlerin vardı, hani kıyamet kopsa biz bitmezdik?
Şimdi enkazın altında kalan benim, sarayı yıkan sensin,
Kendi kurduğun dünyada, beni diri diri gömensin.
Gözyaşım dökülse toprağa, yer utanır halimden.
​Dua diye çıkmaz artık ismin, kırık dökük dilimden.
Öyle bir enkaz bıraktın ki, toplanmaz bin yıl geçse,
Kaderim dediler, meğer kefenim biçilmiş elinden.
Senden kalan boşluk, zehirli bir sarmaşık gibi sardı her yanımı.
​Hem yokluğun kurşun gibi ağır, hem hatıran bir kor gibi yakıyor canımı.
Gidişinle yarım kaldım, kalışınla zaten hiç tamamlanamamıştım,
Meğer ben en çok, beni benden alan o yabancıya inanmıştım.
Hani derler ya; "İnsan en çok sevdiğine kırılırmış."
​Yalanmış bu söz, insan en çok sevdiğine yıkılırmış.
Ben yıkıldım altında, altında kaldım o dev cümlenin,
"Seni seviyorum" derken bile, meğer zehirmiş her kelimen.
Off be yar!
​Yabancı öldürürse adı "kaza" olur, geçer gider,
Ama sevdiğin öldürürse, adı "yaşarken ölmek"miş meğer.
Yabancı vursa kabuk bağlardı bu yara, sızlamazdı böyle,
Ama sen vurdun ya... Şimdi ne merhem kâr eder, ne zaman, ne de tövbe.