Gecenin karanlığında yol alırken,
Gönlümde ağır, dertli yük varken,
Yalnızlığın soğuk nefesi eserken,
Çaresizim diyorum, yine de duymuyorlar.
Bir umut ışığı ararken göklerde,
Değersiz her şeyden vazgeçtim ben,
Yürekten yüze, derinlikten derine,
Bir yolculuk bu, kendime doğru,
Ne varsa sahte, artık hep uzak.
Yalandan dostluklar, sahte gülüşler,
Duvarların arkasını görebilir mi insan?
Hayaller mi sızar çatlaklardan,
Yoksa sırlar mı dökülür birer birer?
Gözler mi yetmez bu perdeyi aşmaya,
Yoksa kalp midir ışığı getiren?
Duygularımın isyanı, dalgalar gibi gelir,
Kıyıma vurur, geri çekilir, ama iz bırakır.
Sana dönük bu sevda, zincirlerini kırar,
Ve her isyanında, aşk biraz daha anlam kazanır.
Denizin mavisi, gözlerindeki sır gibi,
Duygularım yine karışık, paramparça olmuşum,
Bir fırtınanın ortasında savrulan yaprak misali.
Her yanda bir yara, her köşede bir hüzün,
Kalbimden dökülen parçalarla yorgun düşmüşüm.
Bir zamanlar ne kadar sağlamdı hislerim,
Gözlerimde hüzün, yüreğimde bir sancı,
Adalet arıyorum, düşlerimde kalmış yanı.
Zulüm dolu dünyada, sessiz çığlıklar,
Bir umut ışığı, karanlığı aydınlatan haykırışlar
Hakkın peşindeyim, vazgeçmem asla,




-
Mehmet Eser
Tüm YorumlarDeğerli dostum şiirlerin çok güzel. Yüreğine sağlık. Devamını bekliyoruz.