Celalettin Yaşar Şiirleri - Şair Celalet ...

Sanki dünya kararıyor, güneşi kaybetmiş gibi
Aydınlık yarınları beklerken bir umut kayboluyor
Sabahı beklerken uyanamamak gibi bir şey belki
Kaybolmuş hisler açığa çıkmak istercesine çırpınıyor
Yolunu kaybetmiş göçmen kuşlar gibi

Hey gidi dünya, ne boş yaşamışız,
Koşarken hayata, hep yanılmışız.
Meğer zaman, kum gibi elimizden akmış,
Bir an olsun durup, hiç düşünmemişiz.

Her güneş doğuşunda, bir umut sanmışız,

Hayaller sadece düşlerken güzeldir,
Gözlerin kapalı, ruhun özgürken,
Gerçek dünyadan uzak, serbestçe süzülür,
Renkli düşlerin içinde gezersen.

Hayaller bir bulut, hafif ve serin,

Hayat ne garip değil mi?
Bir an gülerken, bir an ağlarsın,
Bir yolda yürürken, birden duraksarsın,
Bir düşte kaybolurken, gerçeklere uyanırsın.

Hayat ne garip değil mi?

Bir sabah mıydı, gözlerini açtığın an,
Huzurun kapısından geçip de anladığın?
Yoksa bir sevdanın alevinde mi yandın,
Küllerinden doğarak, yeniden mi başladın?

Ne oldu şimdi, yaşadığını mı bildin,

Her nefeste bir can gidiyor,
Zamanın hoyrat ellerinde savruluyor.
Bir yıldız daha kayıyor gökyüzünden,
Sessizce, usulca eriyor.

Her nefeste bir can gidiyor,

Elveda dünya, vakit tamam,
Göçüp gidiyorum, bitti yolculuk.
Hayatın cilvesi, tatlı vedam,
Ulaşıyor göklere bu son nidam

Sabahın serinliği, günün aydınlığı,

Ey gönül, kaldık mı şimdi baş başa,
Ne dost var ne de düşman bu köşe başında.
Herkes çekip gitmiş kendi yoluna,
Bir sen varsın yanımda, bir de bu hüzün.

Karşımda bir ayna kendime bakıyorum
Görüyorum yarını, dünümü arıyorum
Sağ tarafımda yaşadıklarım sol yanımda yapamadığım
Dalıyorum düşüncelere bir anda kahroluyorum

Her halimden bir ders çıkarıyor gibi görünüyorum

Göz alabildiğince uzağa bakarken ben
Yarım kalan anıları tamamlar gibi doldururum boşluğu
Ezber bozan hikayeleri anlatırken
Sorgularım kendimi, neden burada olduğumu

Ay doğarken yansıttığı ışığın gölgesi