Celal Işık Şiirleri - Şair Celal Işık

Bir kervanın en önünde,
Klavuz yok eşek gibi.
Odur ilk yol mühendisi,
Yol bilen yok eşek gibi.

Her ağır işe o koşar,

Küf kokuyor hava durgun.
Esmeli bir yel esmeli.
Yaprak oynamıyor sakin.
Esmeli bir yel esmeli.
Bu küf kokusu bitmeli.

Sen derdimin dermanısın
Etme dur yar,gitme gel yar
Şu gönlümün sultanısın
Etme dur yar ,etme kal yar,

Viran eyleme gönlümü

Hangi soydan gelirsen gel,
Evvele bir insanım ben,
Hangi dinden olursan ol
Evvela bir insanım ben.

Sual etmem yaratana,

Hangi soydan gelirsen gel,
Evvel insan olacaksın.
Hangi dinden olursan ol,
Evvel insan olacaksın.

Yüksek mekteplere gitsen,

Ey dünya bu gidişatın
Er geç sonu bir tufandır
Doğa ile bu savaşın
Eni sonu bir tufandır

İnsan böyle tüketirse

Yükseklerde uçar engin gelmezsin
Ey gönül seninle başım belada
Güzel çokta gör ki sen beğenmezsin
Ey gönül seninle başım belada

Diyar diyar gezer güzel ararsın

Ey halkım sen celladına hayransın.
Küfür gibi gelir ne desek sana.
Düşmanını al kanınla beslersin.
Teninde saklanmaz can olsak sana.

Bir yanınla çocuklardan mazlum'sun.

Dünyada şad olup,güleyim derken,
Beni göz yaşına,boğdun ey hayat.
Yaşanacak güzel günler beklerken,
Bana uğramadan,geçtin ey hayat.

Sırtlanmış dünyayı,dağlar aşardım,

Ey insan dünyadan kendini kolla.
Bu dünya derindir,acılar derin.
Sevinçler dahada derin acıdan.
Ardında gizlidir derdin,kederin.

Rastlantıdır sanma insan olduğun,