Çaresiz Şiiri - Halil Kumcu

Kulakların çınlar mı hiç, ben içinden geçerken?
Resmin iner bir damla yaşa, ulu orta, sessizce...
Kaç parçaya bölünebilir ki bir insan ölmeden?
Kaç kez nefessiz kalır, o son bakışta her gece?

Bir bir eksilir ömürden o yorgun takvim yaprakları,
Özlem fışkırır her zerremden, üstüme sensizlik siner.
Kelimeler sırılsıklam düşerken yorgun bir şiirden;
Dilim lal olur ansızın, boğazımda bir lokma titrer.

Dört mevsim zirvelerde erimeyen o kar gibi,
Akşam kızıllığında, apansız ve zamansız gelirsin.
Üşür ruhum o an, gözlerim bir mermer gibi taş kesilir;
Ben bütün yağmurlara ismini yazarım, sen bilmezsin.

Bu şehir yine soldu, yine sarardı benim yüreğimde,
İçimde biri var; haykırıyor seni, durmadan, sensiz...
Ben şimdi o dilsiz balıkların aşkını yaşıyorum;
Dokunmadan, uzaktan seviyorum seni, öyle çaresiz.

Artık ne bu yollar biter, ne bu bitmek bilmez keder,
Anladım ki dünya, seni benden her gün biraz daha eder.
Kapansın perdeler, sönsün ışık; bir ömür böyle geçti;
Ben seni imkânsız olduğun o limanda sevmişim meğer.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Özlem dediğin, tene sinmiş görünmez bir kış gibi üşütür.
•Çaresizlik, sevdanın sus payıdır.
•Akşam kızıllığında gelen hatıra, geceyi sabaha bağlar.
•Bir damla yaş, bir ömrü ikiye böler.
•Balıklar gibi sevdim; suyun içinde susuz.

17 Eylül 2020 / Perşembe / Ankara