Çaresizlik Şiiri - Halil Kumcu

Sonra gitsem diyorum...
Gitsem buralardan çok uzaklara.
Ama kalbimdesin, en derin içimdesin;
Sönmüyor işte içimdeki o kanlı yara.

Bağırsam, çağırsam neyleyim?
Kaldım sessiz bir filmin ortasında...
Çırpınıyorum, nefesim tükenmek üzere;
Alabora oldum bu kederli deryada.

Tam ortasındayım şimdi hayatın,
Bir adım ötesi o mutlak sonsuzluk...
Uçurumun tam kenarı işte burası;
Bir nefes sonrası, o korkunç boşluk.

Sonrası... Sonrası yok artık.
Kirpiğinin ucundaki yaştım, tutmadın;
Bir Fatiha’yı bile çok gördün bana,
Mezar taşımı gelip de bir kez bulmadın.

Artık ne güneş doğar bu sokağa, ne ay;
Her şey bir günah gibi bitti bu gece.
Şimdi sessizce çekilip gidiyorum;
Sana bin yıllık hüzün, bana bir tek hece.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Çaresizlik dediğin, kalbinin suya düşüp yüzmeyi unutmasıdır.
•Bir nefes sonrası boşluksa, demek ki aşkın adı uçurum.
•Sessiz film gibi… herkes oynuyor, kimse konuşmuyor; en çok da sen.
•Sonrası yok dediğin yer, aslında kalbinin “bitti” dediği yerdir.

29 Ağustos 2018 / Çarşamba / Ankara