Çamura Batmak Şiiri - Kasım Kobakçı

Zenginlik peşinde koşturan çırak,
Tökezler çukura savrulur ırak,
Küllenir varlığı, sönerse ocak,
En fena cezadır çamura batmak.
*
Keder çoğalır şu kararan yüzde,
Çaresizlik kalır tükenen sözde,
Pişmanlık alevdir tutuşan közde,
En fena cezadır çamura batmak.
*
Yanlışa sapanın kazancı yiter,
Tüm umutlarıysa aniden biter,
Çektiği sıkıntı ölümden beter,
En fena cezadır çamura batmak.
*
Boşuna güvenme dolan kasaya,
Çarpılırsın sonra katı yasaya,
Hapsedilir gövden sonsuz tasaya,
En fena cezadır çamura batmak.
*
Kendini kandırır uydurma yalan,
Mirastır yegane geride kalan,
Savrulur servetin yağmadır talan,
En fena cezadır çamura batmak.
*
Sürükler insanı dalgalı deniz,
Silinir gider bil ardındaki iz,
Sarsar benliğini amansız kriz,
En fena cezadır çamura batmak.
*
Hemen uzaklaşır yakın arkadaş,
Gözünden süzülür damla damla yaş,
Derdini paylaşmaz dertli vatandaş,
En fena cezadır çamura batmak.
*
Yaşların çağlıyor taşkınca akan,
Ateştir sineni durmadan yakan,
Kalmayacak orda yanına çıkan,
En fena cezadır çamura batmak.
*
Kötü sonuçlanır mantıksız seçim,
Zehir zemberektir yutulan içim,
Parçalanır anlık sarsılan biçim,
En fena cezadır çamura batmak.
*
Yüzünde patlayan şiddetli tokat,
Bırakır mazlumu çaresiz sakat,
Ozan figan eyler kalmıyor takat,
En fena cezadır çamura batmak.