Bülent Baysal Şiirleri - Şair Bülent Baysal

MİHNET OLUNMAZ

Kürreden zerreye gördüm ay düşmüş
Gözler çakmak çakmak gönle vay düşmüş
Ruh bedenden ayrık dile hay düşmüş
Hikmeti Hudadır, mihnet olunmaz

Bilinmez dertteyim, yüregim şaşkın
Dağlardan büyük, çilesi aşkın
Çığ düştü gönlüme, vurgunu taşkın
Anlamıyorsun ki gönül halimden

NEDENSİZ VURGUN

Zalim dünya yoktur sana minnetim
Yağsa baş üstünden aksa külfetin
İnsandan insana zelil zilletin
Reva mıdır söyle karanlık sürgün

** NE/DEYİM **

Çaldınız günü, koydunuz nasıl bir yarına
Herkes düşmüş cebine, bir tek kendi kârına
Mazlum aç, sefil, var olan ekliyor varına
Sevdasız zamana söz kifayetsiz ne/deyim

Ne sen Leylaydın, nede ben Mecnun
Çölünde yanmamın sebebi neydi
Aşk denilen şaki, tanımaz kanun
O peymanesinden içilen meydi.........Bülent BAYSAL

NEVŞAH NAME - 1... Bende ki Yâr...

Sen, senden önceki sensin, bendeki yâr
Hücremin dört duvarı sen, parmaklıklar sen yazar
Volta avlum dardır sen, sen say ki bir mezar
Açtığın yaram derin, kan yerine sen sızar.

***** NE OLUR *****

Nereye gidiyorsun
Dur, dur hele bir dinle
Sen gidersen eğer
Güz gelir,

MUHTACIM OYSA

Gönlüme sus düşer, dilime kilit
Şarabi akşamlar karasında yit
Kim vurduya gitmiş, hiçlikte ümit
Ben sana, bir sana muhtacım oysa

☆☆NE ARA☆☆

Zaman öylesi zamana evrildi ki arzın dengesi olan sevgi kayboldu yüreklerden...
Nasıl bir satranç oyunudur ki
hep şah mat olur insanlık,
leylim gecelerin nasipsiz akşamlarına yağar göz yaşı

Sahtekardır maske takmış yüzüne
Dost görünür, sakın kanma sözüne
Bozuk maya hele varın özüne
İki yüzlü dönek çiyandan korkun!

Boş konuşur ne dediği bilinmez