Bülent Baysal Şiirleri - Şair Bülent Baysal

Çaldı akşamlar dünü dünümden
Bir vefasız zalim geçti günümden
Dönmeni beklerken giden ömrümden
Gönül kafesime sığmaz gibiyim

Bülent Baysal

**SANDIM**

Eylül müydüm yaprak döktüm
Canımı canımdan söktüm
Revamı sarardım çöktüm
O yeşil gözlere kandım

☆☆ŞARAP MEVSİMİ KOKUSU☆☆

Hüznün baş kenti eylül
Şehir toz duman ve ıssız
Yola çökmüş hasret ve sis
Her yaprak dökümü, farzet gazel biziz

Yürürken bilinmez ayak nimeti
Gören göz insanın büyük serveti
Unut gitsin, boş ver bitir kasveti
En büyük servettir inan ki sağlık

Her neren ağrırsa canın ordadır

Erguvan kokulu sokaklarda, kaldı düşlerim
Loş karanlıklarda kaybolup, yitti gülüşlerim
Bir mavzer yangını, o ansız gidişlerin
Gözün gördüğü her şey, bir sana benzer

Faili meçhul zamanlara, hükmüm kesilir

SEN HOŞ GELDİN

Göz çanağıma düşmüş, yakamozlar mücella
Gecenin karasına doğacak, gün var(dır) illa
Gönül dağıma karlar yağmadan, çok evvela
Rayihan sinmiş sofama; Ay can, sen hoş geldin

☆☆SABRI ÖĞRETTİN YA☆☆

Pervane olmuşum, ateşten güle
Mihnet eylemedim sevdama bile
Kedere sürgünüm, gurbetim çile
Sabrı öğrettin ya, şükürler olsun

ÖZLEM DEMLEDİM

En güzel yıllara özlem demledim
Aşkın büyüsünde yandım sinmedim
İçim kan ağladı taştım dinmedim
Sende sensiz nefessiz öyle kaldım ki

ONDAN ÇOK NE VAR

Titrek mum alevinde, nazlıca süzülen is
Aşk rengi olmayandı, zincire gelmeyen his
Çökmüş üstüme kalkmaz, bir türlü kalkmaz o sis
Gelde dağıt sisleri, bak sisinden çok ne var

**OTUZ ÜÇ FİDAN**

Yüregim bir ağır bu gece
Çökmüş üstüme bir dev
Yıldızlar küsmüş, ay karanlık
Karanlığa yayılır engerek kokusu