Bülent Arkan Şiirleri - Şair Bülent Arkan

Düşünmeye fırsat vermeyen yıllar
Göçmen kuşlar gibi uçup gittiniz
Gençlikte hal hatır sormayan yıllar
Ömrümü dört nala sürüp ittiniz

Kendime münasip bir dünya kurdum

YİYORUM KEDERİMİ

Zerrenin zerresiyim şu kocaman cihanda
Merak edip tartmadım dünyada ederimi
Çıkışa koşuyorum iki kapılı handa
Yüreğimin içinde sindirdim kaderimi

Nice engebeli yollardan geçtim
Kendi engelime kendim takıldım
Hayal aleminde göklerde uçtum
Yüksekten uçarken yere çakıldım

Kanatsız kuş gibi oldum uçarı

YORUYOR

İnsanı mahveden çizgiyi geçmek
Bilmeden gaflete düşmek yoruyor
Boşuna gayrettir mevsimsiz açmak
Soğukta donarak pişmek yoruyor

Altı günde gökleri tüm evreni yarattın
Alemlerin Rabb'isin nur ağdıran Yüce'sin
Gündüzü kovalayan karanlığı ürettin
Güneş Ay ve yıldıza baş eğdiren Yüce'sin

Güneşe aydınlığı aya nuru yükledin

Ömrümün ilk demiydi mazide bıraktığım
Sonbaharda maziyi arar oldu gözlerim
Deli çaylar gibiydi boz bulanık aktığım
Yaprak döküyor ömür gazel doldu izlerim

Alnımdaki çizgiler sıra sıra eklenir

YÜREĞİL
Söğütten yol alıp gelmiş dedemiz
Oğuzlardan ilham almış Yüreğil
Bu günlere gebe kalmış ebemiz
Yeni nesle ışık olmuş Yüreğil

Yüreğim

Uzun bir yolculuk yaptık seninle
Her demde uzlaştık muhlis yönünle
Ben seni çok sevdim bugün dününle
Sığmadın göğsüme dar mı yüreğim

Çelikten kanatlılar yere dikmiş gözünü
Çocukların üstüne kanlı misket döküyor
Barut kokulu hortum kaplıyor gökyüzünü
Çocuklar kanatlanmış gökyüzünde uçuyor

Gazze'nin başı dertte soy tüketen savaşla

Otuz yıldır bekliyordum
En sonunda karar verdin ya
Yüreğimin duvarları ısındı birden
İçim kıpır kıpır
Yüreğim ramazan davulu gibi çalıyor
Zafer hayal ediyorum