Bülent Arkan Şiirleri - Şair Bülent Arkan

Nur hüzmesi misali Ay yarıldı geceden
Süzülerek gönlüme akıp girdin sevgili
Sen bana bahşedilen armağansın Yüceden
Sol yanıma nüksedip yaram sardın sevgili

Toyluğun girdabında kıymetin bilemedim

Nefsin sevisi dünya ruhun sevisi ahret
Çatışan iki sevi bir yüreğe sığar mı
Biri geçici heves biri sonsuza suret
Böylesi evlilikten cennet-i adn doğar mı

Biri çürüyecektir diğeri dürüyecek

SABIR BİTTİ

Bütün vatan sathını sarmış ayrık otları
Üst akıl kullanmakta zekaları kıt'ları
Bin yıllık düşmanımız beslemekte itleri
Kendine hayrı yoklar ite destek çıkıyor

SABIRDAN IŞIĞA

Umutsuzluk mutsuzluktur sabredenle coşar umut
Sabır göster fevri olma hüznün umuda yol olsun
"Sabrın sonu selamettir" sabır soyut sonuç somut
Minik minik umut topla yavaş yavaş heyben dolsun

Vatan diye haykırırken şehitlerin mezarları
Çatlak sesler çıkarıyor şer odağı yazarları

Dünyalık bir ikbal için ayakların altında şan
Deve kuşu taklidinde kafa kumda kıç perişan

ŞAFAK AĞACI

Boynu büküktü şafak ağacının
Doğa geçmişini kurutmuş
Gövde yaşamayı unutmuş
Geleceği salkım saçak

ŞAİR OLURDUM

Çok şey yaşadım
Az şey yazdım
İçimde demlendi yutkunduklarım
Dürüm dürüm oldular bocaladım

ONDAN YAZIYOR

Bahsim siyasetin kirli dilinden
Hakaret şikayet yandan çiziyor
Ayağın sancısı kendi belinden
Kavalı belinde dağda geziyor

Onu tanımak imkansız
Sır küpü gibi
Anladım ki dilmiş kalbin perdesi
Ah bir açılsa kalbi ayan
Kapalıysa duyamam ki

Bir Has/an vardı
Yaradan sevdiklerini aldı
Yalnız kaldı
Kendini sokağa saldı
Parklarda metroda kaldı
Herkes tarafından kınandı