Bugünde Kendimi Yalnız Bıraktım

Bugün de kendimi yalnız bıraktım,
Kalabalıkların ortasında,
Adımı bilmeyen yüzlerin arasına attım kalbimi…
Kimse tutmadı.
Ben bile dönüp bakmadım.
Gökyüzü bile yarım kaldı bugün,
Bir bulut eksikti sanki çocukluğumdan,
Bir kuş geçmedi içimden…
Uçmayı unutmuş hayaller gibi
Yere çakıldı umutlarım sessizce.
Bugün de kendimi yalnız bıraktım,
Bir şehrin gürültüsüne emanet ettim ruhumu,
Oysa içimde kıyamet kopuyordu—
Dışarıdan bakanlar “normal” dedi,
İçimden geçenler “yıkım.”
Birini sevmek geçmedi içimden bugün,
Çünkü en çok kendimden kaçtım,
Aynalara bile yabancıydım…
Yüzüm bana ait değildi,
Gözlerim başkasının acısını taşıyordu sanki.
Bugün de kendimi yalnız bıraktım,
Bir mesaj yazmadım kimseye,
Bir ses duymadım adımı söyleyen…
Sessizlikle konuştum uzun uzun,
O bile cevap vermedi.
Dünya döndü, insanlar güldü,
Aşklar başladı, aşklar bitti…
Ben aynı yerde kaldım—
Bir anın içine sıkışmış gibi,
Zaman bana uğramadan geçti.
Bugün de kendimi yalnız bıraktım,
Belki de en büyük ihanet buydu:
Kendi kalbimi sahipsiz bırakmak…
Bir çocuğun elini bırakır gibi
Karanlık bir sokakta.
Ama bil
Bu yalnızlık sıradan değil,
İçinde bütün ihtimaller var;
Bir gün yeniden doğmak da,
Bir ömür böyle kalmak da…
Ve eğer bir gün
Biri sorarsa bana:
“En çok kim kırdı seni?” diye…
Hiç düşünmeden söyleyeceğim:
Bugün de kendimi yalnız bıraktım.