Beddualarımada Beddua Ediyorum

Bir insanın içi,
ancak bu kadar yanabilir…
Bir insan,
sevdiğine kızarken bile
onu özleyebilir…
Ben bunu sende öğrendim.
Şimdi geceleri,
duvarlara değil,
kendime çarpıyorum.
Çünkü seni unutamıyorum.
Çünkü seni hâlâ,
adını içimden geçirirken bile
sesim titreyerek seviyorum…
Ve işte bu yüzden;
Beddualarıma da beddua ediyorum…
Sana ettiğim her laneti,
dönüp kendime okuyorum.
Seni sevdiğim için değil,
bana kendini sevdirdiğin için
beddua ediyorum…
Bir bakışınla içime ömür kurdun.
Bir gülüşünle kalbimi ev sandırdın.
Sonra da
o evin bütün ışıklarını söndürüp gittin…
Şimdi hangi şarkıyı açsam,
içinden sen çıkıyorsun.
Hangi sokağa dönsem,
bir hatıran kaldırıma oturmuş
beni bekliyor…
Ben seni unutmayı denedikçe,
sen içimde daha çok büyüyorsun.
Ve insan,
içinde büyüyen bir yarayı
nasıl söküp atsın?..
Sana beddua ediyorum…
Bir gün,
benim seni düşündüğüm kadar
sen de birini düşün diye…
Gece üçte uykuların kaçsın diye…
Bir mesaj sesi duyduğunda,
kalbin benim gibi yerinden fırlasın diye…
Birini severken kork diye…
“Ya giderse…” korkusu
senin de boğazına düğümlensin diye…
Ama sonra…
Sonra yine dayanamıyorum…
Çünkü ben,
sana bile kıyamayan biriyim…
Bu yüzden
ettiğim her bedduanın arkasından
sessizce ağlıyorum.
Çünkü canın yansın isterken bile,
canına bir şey olmasın diye dua ediyorum…
İnsan sevdiğine nasıl düşman olur?..
Ben olamadım…
Sadece kırıldım.
Hem de
bir ömür kimseye anlatamayacağım kadar…
Biliyor musun?
Sen gittikten sonra
aynalar bile değişti.
Yüzüm aynı kaldı belki ama,
gözlerim bir daha hiç eskisi gibi bakmadı…
Artık hiçbir kalabalık
beni tamamlamıyor.
Çünkü insan,
gerçekten sevdiği birini kaybedince
herkes eksik geliyor…
Sana kızıyorum…
Hem de çok…
Ama en çok da
sana inanan kendime kırgınım.
Ben seni,
gelmeyecek dualar gibi bekledim.
Olmayacağını bile bile
kapıyı açık bıraktım.
Belki dönersin diye…
Belki bir gün,
“Ben hata yaptım” dersin diye…
Ama sen dönmedin…
Ben de içimde yarım kaldım…
Şimdi kimse bilmiyor;
ben geceleri kaç kere
adını sessizce mezar gibi içime gömdüm…
Kaç kere,
telefon ekranına bakıp
yazamadığım cümleleri yuttum…
Ve şimdi,
son bir kez söylüyorum sana;
Sana değil sadece…
Seni bana sevdiren kadere de beddua ediyorum…
Göz göze geldiğimiz o ilk ana da…
Kalbimin sana inandığı o saf güne de…
Sana “gitme” diyemeyen dilime de…
Ama en çok…
En çok da…
Bana geldiğin güne de,
gittiğin güne de
beddua ediyorum…
Çünkü sen,
bir insanın hayatına
hem cennet olup girip
hem cehennem olup çıktın…
Ve ben hâlâ,
küllerinin içinde seni arıyorum…