Ah be kahpe hayat...
Ne çok sahne var senin perdenin ardında
Ne çok yıkım, ne çok kahkaha,
Hepsi aynı anda yaşanıyor, aynı sokakta.
Dost dedik, sırtımızı döndük…
Meğer bıçağını bilemiş, gülümsediği her gün.
Sırrını paylaştığın,
Seni bir masada vitrine koyup
Üzerine yalanla karabiber eken dostlar gördüm.
Adını unuttum artık "dostluk" değil onlarınki,
Hainlik bile daha şereflidir belki.
Arkadaşlar birbirini kırıyor,
Bir kelimeyle darmadağın bir kalp,
Bir bakışla ipini çeken gözler…
Sonra da utanmadan "şaka yaptım" diyor.
Bir özür dahi çok geliyor bazı boğazlara,
Ama kırılan cam, o özrü anlamıyor.
Aşk…
Dün ölünecek kadar sevilen,
Bugün sosyal medyada rezil ediliyor.
Öpüştükleri bankta şimdi iftiralar yazılı.
İki çiftin ayrılığı artık veda değil,
Kimin daha çok leke attığı bir yarış.
Mahremiyetin adı kalmadı,
İntikam duygusu sevmekten daha güçlü artık.
Evliler...
"İyi günde kötü günde" demişti nikah memuru,
Ama unutmuşlar kötü günün kıymetini.
Bir mesaj, bir gizli numara, bir otel odası…
Sonra da çocuğun başını okşayıp
“Annenle baban sizi çok seviyor” yalanı.
Gıybet,
Sokak aralarında değil artık,
Kalplerde, klavyelerde, yüz yüze gülümsemelerde.
Birinin başarısı diğerinin boğazına takılıyor,
Kıskançlık, insanın yüreğine dolan bir zehir.
"Ne var bunda, sadece konuştuk" diyorlar…
Oysaki konuştukları insan,
O an ciğerini tutarak ağlıyordu.
Riya,
İki yüz değil artık insanlar,
Yüzleri kartvizit gibi değişiyor.
Bir yüzü camide, bir yüzü meyhanede
Bir yüzü sevgilide, bir yüzü patronda…
Gerçek yüzünü kendi bile unutmuş.
Ve o insanlar...
Kendini başkalarından üstün görenler.
Parası olanın ahlakı sorgulanmaz olmuş,
Arabasına bakan kalbine bakmaz.
Markası olan, karakterini cebine saklar.
Zenginlik saygı olmuş,
Fakirlik ise suç gibi işleniyor artık.
Ah be kahpe hayat…
Sen böyle miydin hep,
Yoksa biz mi seni kirlettik?
Çocukken ne güzeldik,
Paylaşırdık ekmeğimizi, gözyaşımızı.
Şimdi paylaşılmayan tek şey vicdan.
Kardeş kardeşe küs,
Anne oğlunu tanımaz olmuş.
Sevgi, çıkarlara teslim edilmiş.
Bir tokatla başlıyor bazı hayatlar,
Ve o tokat büyüyünce küfre, kine, kine dönüşüyor.
Şimdi sokaklar değil,
İnsanlar ıssız.
Yalnızlık değil,
Güven yoksunluğu mahvediyor bizi.
Ey insanoğlu…
Dön de bir aynaya bak.
İçindeki canavarı ilk defa dürüstçe izle.
Bir başkasını ezmeden, satmadan, ifşa etmeden
İyi biri olamaz mısın?
Ah be kahpe hayat…
Belki de senin suyun suçsuz,
Kirleten biziz,
Boğan biziz,
Yutan da biziz…
Ve sonra sana suç atıyoruz,
Ama asıl kahpelik bizde…
Sen sadece ayna tuttun yüzümüze.
Kayıt Tarihi : 9.08.2026 02:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!