Bozuk Pencere Şiiri - Mesut Tütüncüler

Dünya büyük bir pencere,
Açtıkça kendimizi gördüğümüz,
Kimi zaman çiçekli, bahçeli doğanın içinde
Kimi zaman is kokulu
Havasız şehrin arasına sıkışmış bir karartı halinde.

Sokaklarda telaşla koşuşturan ayak sesleri,
Sabırsızca basılan kornalar,
Yükselen sesler, küfürlerle birlikte
Her caddede eli sopalı, bıçaklı cinnetler.

Duvar diplerine sinmiş düşler;
Bilmem kaçıncı uykusundan uyanırken aç ve biilaç güne yetim yürekler,
Biri gözünü doyurma çabasında vicdanına bölüyor.

Çerçevenin kenarında sıkışıp kalmış insanlık
Pencerede kendini yer bulma savaşını hiç olmadığı kadar çetin veriyor.

Kim daha güçlü?
Bağırıp saldıranlar mı, duyup uyaranlar mı?
Hayatın yükünü omzunda taşıyanlar mı?
Yoksa omuz verip yükünü paylaşanlar mı?

Herkes aynı gökyüzünü paylaşıyor
Kimisi güneşte yürürken
Kimisi gölgede üşüyor.

Herkes yağmurdan nasibini alıyor.
Kimisi korunurken
Kimisi doluya yakalanıyor.

Bir pencereden bakar gibi yaşarız,
Gördüğümüz neyse, verdiğimiz odur dünyaya.

Peki bozulur da açılmazsa?
O zaman
Ya tamir edilir
Ya da kırılır usta elinde.
Kırılsa bile
Kırıkların arasından havası solunur.

10.03.2025