Bana, “senin için bittimi artık” diye sordular.
Cevap veremedim.
Ne diyebilirdim ki…
Bitmedi desem, içimde hâlâ bir yer kanarken gülüp geçeceklerdi.
Bitti desem, en çok kendime yalan söylemiş olacaktım.
Cevap veremedim.
Sustum.
Sadece sustum.
Gözlerim daldı…
Bir cümleye değil, bir zamana gittim.
Senin adının daha ağır olmadığı günlere.
Bir bakışının günümü değiştirdiği o eski sabahlara.
Belki eskilere gittim…
Belki de sadece içimde kalmış yaraya dokundum.
Sensizliğin acısını bir an değil,
bir ömür gibi içime çektim.
Soruyu soranlar bekledi cevabı,
ben ise kendimde kayboldum.
Çünkü bazı soruların cevabı olmaz…
insan sadece susar,
ve susarken bile biraz daha eksilir.
Sonra anladım…
Bazı “bitti”ler ağızdan çıkmaz,
insanın içinden yavaş yavaş çekilir.
Ve ben o an…
henüz bitmediğini
ama artık eskisi gibi de olmadığını
sadece hissettim.
Kayıt Tarihi : 20.05.2026 18:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!