Bitmeyen Bekleyiş Şiiri - Bahtiyar Cm

Ayrılık yok demiştim sana, hatırlıyor musun?
Hala aynı yerdeyim.
Hala aynı yalanı savunuyorum kendi sessizliğimde.
Çünkü kabul edersem bu ayrılığı,
Nefes almanın da, bu canı taşımanın da bir anlamı kalmayacak.
Biliyorum.
Aramızda yalnızca mesafeler yok. Bitmek bilmeyen bir zaman, birde bekleyişin koynunda eriyen bir ömür var.
Ne acı ki.
Bu şehir uyuyor şimdi.
Ama ben,
Senin uyuduğun yatağı,
Bastığın toprağı,
Nefes aldığın havayı bile kıskanıyorum.
Zaman,
Hiç durmadan ikimizin arasından geçiyor.
Biz ise,
Aynı umuda tutunup aynı yalanla yaşamayı sürdürüyoruz.
Sen şimdi uykudasın belki.
Belki de bir rüyanın kıyısında beni arıyorsun.
Sahi,
Yastığına dökülen saçlarında,
Parmaklarımın izi kaldı mı?
Rüyanda bir kez olsun gülümsediysen bana,
Demek ki bu hikaye henüz bitmedi.
Sadece birbirimizden uzağız.
Hepsi bu.
Zaman yine bildiğini yapıyor.
İncitiyor.
Kanatıyor.
Ben ise bekliyorum.
Ömrümün en güzel günleri,
Bir şeyi beklemekle geçiyor.
Penceremin önünde durup gökyüzüne bakıyorum.
Gelen her trende,
Geçen her yabancı gölgede,
Seni arıyorum.
İnsan beklerken eksiliyormuş.
Bunu senden sonra öğrendim.
Her saniye,
Ömrümüzden kopan küçük bir parça gibi düşüyor toprağa.
Ama sana çıkan bir yolda tükenmek,
Yine de güzel.
Çünkü sonunda sen varsın.
Herkes kendi telaşına yetişmeye çalışıyor.
Ben ise gecelere sadece senin adını bırakıyorum.
Yaşamak dedikleri bu kalabalığın içinde,
Beni ayakta tutan tek şey,
Göğsümün sol yanında dinmeyen özlemin.
Ne yana dönsem sen.
Neye baksam sen.
Yalnızlığımın ortasında,
Sönmeyen tek ışık sensin.
Seni özlemek,
Göğsümde unutulmuş bir kıymık gibi.
Canımı acıtıyor.
Ama beni yaşatan da yine o acı.
Belki de insan,
En çok vazgeçemediği acıyla yaşar.
Eğer bugün hala ayaktaysam,
Yarınlara bakabiliyorsam,
Yüreğim her çarptığında adını içimden geçiriyorsam,
Sebebi sensin.
Seni bu kadar özlemeseydim,
Böylesine büyük bir sevgiyi,
Bu kısa ömre nasıl sığdırırdım?
Gözlerinden öpüyorum.
En çok da,
Beni hatırlayıp içinin sızladığı o anlardan.