Aşkımız bir masaldı,
Ben hep anlattım,
Sen hep uyuyakaldın.
Sözlerim yıldızlarla doluydu,
Ama sen geceye daldın.
Seni yazdım kalbime,
Bu can adını anıyor.
Sahile vurdu hayalim,
Su yandı, aşkı yanıyor.
Maviye çalar bu gece,
Meğer bütün fırtına içimde kopmuş,
Kendi gölgeme bile söz geçiremedim.
Ne aradım dışarda, savaş bende kopmuş,
Derdimi ellere değil, kendime diyemedim.
Bu yıkık düzenin ustası da, suçlusu da benmişim;
Kendi ateşimi kendi elimle söndüremedim.
Memleket üstüne dumanlar çökmüş,
Almış umutları, hüzünler koymuş,
Bir derdi bin derde hasret bırakmış,
Bağrımda kor gibi yanar dağlarım.
Yel esse sineme, derman olamaz,
Görmeyeli hayli oldu memleket,
Dağ aynı dağ mı, taş aynı taş mı?
Dost dediğin hâlâ sırda sadakat,
El aynı elde, başı değişti.
Bir yalan söndü derken bin tanesi,
Gezdim memleketti il il.
Her yerin huyu değişmiş, dili bozulmuş.
Ne doğru kalmış, ne millet adil.
Adalet bozulmuş, yasa bozulmuş.
Bir lokma ekmeğe fesat karışmış
Moralim bozuk değil,
Ama iyi de değilim.
Ne gülebiliyorum içten,
Ne de ağlayabiliyorum özgürce.
bir derdim de yok ama,
Gönlümde bir sızı, adı memleket
Bir yanımda derttir, bir yanımda net
Köyümün yolları yokuş da zahmet
Ama o yolda ben kendim kalırım
Çeşmenin başında bir çınar gölge
Merhametsiz kalbinle ben her gün ölüyorum,
Bu son vedayı içimde büyütüyorum.
Sana ait ne varsa şimdi bırakıyorum,
Seninle son bu vedam, saadet diliyorum.
Ne bir sitem kaldı, ne bir kelime,
Yollar kesişmedi, izler silindi,
Kör kuyularda yankımla kaldım.
Gönüller açıldı, sofralar doldu,
Ben yine kırık dökük hâlimle kaldım.
Sorup da “neden” deme, yaram derindir,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!