Darı'nın iyisi özünde olur,
Yiğidin iyisi sözünde olur,
Garibin başına bir hal gelirse,
Yalnız kalır, kimsesiz olur.
Gönül ehlinin özü saf olur,
Kendi öz yurdumda horlanan benim.
Kardeşi kardeşe kıran kahrolsun.
Yiğidi susturup, korkutmak için.
Elin kölesine kanan kahrolsun.
Ekmek yok sofrada, işsiz genç dolu,
Papatya gibiydi,
yaprak yaprak savruldu ellerimden,
sevdi, sevmedi,
bir umut kırıntısı gibi ince.
Her kopan yaprakla biraz daha eksildi,
Gidersen yüreğim kalır hüsranda,
Dolarsa gözlerin eski zamanda,
Tutmazsa ellerim seni yakında,
Sessiz ölümler düşüyor payıma.
Gece sokaklarda yalnız yürürsem,
Avucunda tuttukların sen misin sandın,
Anahtar sende diye kapı sen oldun.
Bir gölge uzadı arkanı andın,
Boy veren gövdeyi kendin mi buldun?
Aynı yağmur ıslattı bütün yüzleri,
Doğru susar,
Yalan kürsü kurar…
Emeği çalanlar alkışlanır,
Alın teri hor görülür olur…
Gün olur…
hayat;
gitgide boguyor beni
küskünlügüm dahada artti zamana
her gün yenilmisligim büyüyor;
seni küçültürken gönlümde.
duvarima astigim resmin
Bütün gücün kendini üzmeye yetiyor,
Sorsana deli adam,
Razı mısın kendinden,
Her gün aynı yara, aynı hüzün.
Bu kadar üzmek reva mı?
Bütün gücün kendini üzmeye yetiyor,
Sorsana deli adam,
Kendin kendinden razı mı?
Bu kadar üzmek reva mı?
Bu sahte dünyada,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!