Birbirimizden Şiiri - Müslüm İnan

BİRBİRİMİZDEN
Müslüm İnan
Dalgalar çeker denizin yükünü,
kimse sormaz denize
neden bu kadar yoruldun diye.
Sen de sorma bana
gecenin yükünü nasıl taşıdığımı.
Bir ömür sabrettim ardında,
sen hâlâ
“Sabret” diyorsun.
Şimdi anladım;
farklıymışız.
Sen giderken ileri,
benim geride kalışım
yorgunluktan değilmiş yalnızca.
Meğer insan,
sevdiği yerde de
kendi zamanına yenilirmiş.
Söylemesen de olur.
Seni düşünürken
kendime yazık etmişim.
Aşka dair ne varsa
sana iade ediyorum.
Lazım olanı al,
gerisini toprağa göm.
Ben kendi payıma düşeni
çoktan almıştım.
Hayatım
çatlak bir bardakmış meğer;
içsen tükenir,
içmesen yine eksilir.
İnsan bazen
yaşadığı hayatın değil,
içinde taşıdığı boşluğun
yaşını büyütür.
Senin bahçende
lale var,
sümbül var,
nergis var.
Benim bahçemde
gecenin sessizliği.
Boynu eğilmiş bir çiçek bile
baharı hatırlar.
İnsan ise
bazen gençliğini hatırlarken
yaşlandığını anlar.
Saat gece yarısı.
Bir gün benim gibi düşünsen,
aramızda fark kalmayacak.
Çünkü insan
yaş aldıkça değil,
anladıkça birbirine yaklaşır.
Hayat sevdiğin kadar güzeldir.
Ne kadar yaşarsan yaşa,
yaşadığın kadardır ömrün.
Sen hep genç kalacaksın.
Ben ise yaşlandım.
Bugün varsam,
yarın olmayabilirim.
Ben yok olduğumda
sen başka bir arkadaş bulursun.
Belki o da sana
“İki gözüm” der.
İnsanlar gider,
kelimeler kalır.
Yüzler unutulur,
bazı cümleler yaşamaya devam eder.
Belkiler birbirini kovalar,
dünya dönmeye devam eder.
Sen kendini geliştirirsin,
geliştikçe başkalarına dokunursun.
Bir insanın değişmesi,
bazen başka insanların
hayatına düşen küçük bir ışıktır.
Hiçbir şey sonsuz değildir.
Aşkın da,
acıların da,
savaşların da,
iktidarların da
bir sonu vardır.
İnsan kendini ölümsüz sanırken
bir bomba dünyayı susturabilir.
Bir savaş şehirleri silebilir.
Bir düğmeye basılır,
milyonların hayatı
bir avuç insanın kararına bırakılır.
Sonra dünya susar.
Ama hayat
bir yerden yeniden başlar.
Toprak yeniden yeşerir,
insan yeniden düşünür,
çocuklar yeniden doğar.
Evren kendi yolunda
kimseye hesap vermeden
dönmeye devam eder.
Kaç milyon yıl sürer?
Bilmiyorum.
Belki bunu bilmek
insanın işi de değildir.
Benim işim başka:
Ben yazarım.
Müslüm İnan.
Dar sokakta siyaset,
geniş bir dünyada insan ararım.
Ben garip bir yazarım.
Her daldan,
her yaradan,
her sevinçten
bir cümle çıkarırım.
Para istemem.
Şan istemem.
Şöhret istemem.
Beni herkes beğensin diye
yazmıyorum.
Yeter ki
insanlığımı çiğnemesinler.
Yeter ki
kalemime hakaret etmesinler.
Gerisi önemli değil.
Çünkü ben yazarken
kendime bir taht kurmuyorum.
Bir sandalye çekiyorum
dar sokağın kenarına.
Geçen otursun,
derdini anlatsın.
Çünkü hayat,
sevdiğin kadar güzeldir.
Ve insan,
geride bıraktığı şeylerle değil,
başkalarının hayatına bıraktığı
insanlıkla yaşar.
Müslüm İnan
Dar Sokakta Siyaset
7 Ağustos 2026