Hangi yeller esti de savurdu umutlarını,
Hangi fırtına kırdı o narin kanatlarını?
Kim kuruttu gözlerindeki sevgi pınarlarını,
Ve kim doldurdu kalbine bu taş parçalarını.
Oysa,
Ne o pınarlar sonsuza dek susuz kalır,
Ne de bu yürek taşların yükünü taşır.
Artık,
Bırak aksın bırak,
İçinde biriken ne varsa,
Taş bile erir belki,
Sular kalbe akarsa..
Kayıt Tarihi : 10.08.2026 19:12:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!