Bir Kıvılcım Yeter

Gençleri karanlığa sürmek istiyorlar yine,
Sanki güneş onların tapulu malı.
Bir perde çekiyorlar gözlerin önüne,
Bir kilit vuruyorlar yarınların kapısına.

Sokaklar erken kararsın,
Sorular eksik kalsın,
Çocuklar büyümesin istiyorlar.
Ne mümkün!

Bir kıvılcım düşer bazen
Bir okul sırasına,
Bir fabrikanın kapısına,
Bir mahallenin dar sokağına.
Karanlık dediğin,
Bir kibrit boyu ömür sürer ışığın yanında.

Kalemden korkuyorlar,
Defterden, kitaptan, düşünceden.
Çünkü bilirler;
Bir çocuk neden diye sormaya görsün,
Yüz yıllık sessizlik çatırdamaya başlar.

Yasak koyarlar,
Duvar örerler,
Tel çekerler düşlerin çevresine.
Ama umut dedikleri şey
Ne kapı tanır ne duvar.

Gün gelir,
Dağılır gecenin ağır dumanı.
Gençler çıkar meydana
Ellerinde türküler, ceplerinde yarınlar.
Ve güneş,
Kimsenin iznine ihtiyaç duymadan
Bir kez daha doğar.