Bir Duman Boşluk Şiiri - Yiğit Efe Kuluş

İnanır mısın, iki gündür sigara içmiyorum.
Elim gitmiyor o eski zehre,
Sanki dumanı çeksem içime,
Senden kalan son izleri de boğacakmışım gibi.

Bak, halinden ne hallere düştüm;
Koca şehir üstüme geliyor da
Ben bir nefeslik teselliye bile küstüm.
Parmaklarımın arasında senin kokun vardı sanki,
Şimdi ellerim bomboş, ellerim yabancı...

Eskiden her duman bir bahaneydi seni düşünmeye,
Şimdi ayık kafayla, düpedüz özlüyorum.
Ciğerlerim bayram ediyor sanma,
İçimdeki yangın sönmedi ki,
Sadece dışarıya dumanı çıkmıyor artık.

Gör işte,
Kendimden bile vazgeçmişim,
Bir tek senden vazgeçememiş gibi...