Bir Beyaz Orkide Şiiri - Yiğit Efe Kuluş

Odanın en kuytu köşesinde, ışığa küsmüş bir dilsizlik bu,
İncecik boynuyla dünyayı taşıyor sanki o bembeyaz gövde.
Bakınca çiçeği değil, kendimi görüyorum yapraklarında;
Hani şu her şeye rağmen koparamadığım merhametim,
Hani şu haklıyken bile özür dileyen, o iflah olmaz vicdanım...

Orkide toprağa değil, boşluğa kök salar bilirsin;
Tıpkı benim tutunacak dal bulamayıp kendi içime sığınışım gibi.
Dün gece yine o tanıdık ağrı oturdu göğüs kafesime,
Nefes alamadım, oda daraldı, duvarlar üstüme yürüdü.
"Geçer galiba" dedim, sesim boşlukta yankılanıp bana döndü;
Gözüm ona takıldı, o mağrur beyazlığa...
Ona bakarken yutkundum, boğazımdaki o koca taş canımı yaktı,
Hıçkıra hıçkıra ağlamak istedim, sustum;
Çünkü bilirsin, orkideler bağırarak dökmez yaprağını,
Onlar içten içe, sessizce, asaletini bozmadan çürür.
Suçluya borçlu çıkmanın o garip ağırlığı var üzerimde,
Başkası leke almasın diye bütün kiri kendi beyazımda saklıyorum.

Kendime ettiğim bu ihanet, en keskin hançerden daha derin;
Yine de o orkide gibi, dimdik durmaya çalışıyorum rüzgarda.
Hıçkırığım boğazımda bir düğüm, çözülmüyor,
Gözyaşım kirpiğimde bir yük, düşmüyor.
Bir yanım "kurtul bu yükten" diyor, bir yanım "bu senin kaderin",

İstesem de kaçamıyorum bu merhamet denen o sinsi prangadan.
Şimdi karşılıklı bakışıyoruz o sessiz beyazlıkla,
Onun yaprakları diri ama ruhu yorgun, benim içim parça parça.
Geçmeyecek gibi hissediyorum, biliyorum aslında;
Bu vicdan, bu hassas terazi bizi daha çok hırpalayacak.
Ama yine de bir umut, bir teselli kırıntısı;
Belki bir sabah, o beyaz orkideyle beraber,
Tüm hıçkırıklarımızı serbest bırakıp,
Kendi masumiyetimizde, hıçkıra hıçkıra yeniden açarız.