Odanın en kuytu köşesinde, ışığa küsmüş bir dilsizlik bu,
İncecik boynuyla dünyayı taşıyor sanki o bembeyaz gövde.
Bakınca çiçeği değil, kendimi görüyorum yapraklarında;
Hani şu her şeye rağmen koparamadığım merhametim,
Hani şu haklıyken bile özür dileyen, o iflah olmaz vicdanım...
könül ayrılmayır öz baharından,
söhbet baharından söz baharından
deyirem vetenin birce qış günü
yaxşıdır qürbetin yüz baharından.
Devamını Oku
söhbet baharından söz baharından
deyirem vetenin birce qış günü
yaxşıdır qürbetin yüz baharından.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta