Bilinmez Bir Menzil Şiiri - Şeyma Açık

Ben ki; bilinmez bir menzilde, iz bırakmayan ayaklarımla yürümekteyim. Söz bilmez, duymaz geceler hâlimi. Ben ki, bir gönül mülkünde yaşamaktayım.
Tenha seferlerdendir yolculuğum. Ne kervanım var bu yolda, ne de yoldaşım. Yol yabancı, menzil bilinmez, ufuk görünmez bana. Ben ki, bir vakit kartal bakışlıydım gözlerine.
Her adım başka bir hasret, her adım senden biraz daha uzakta... Aldığım her nefes gam yüklüdür sırtıma; lakin heybemde saklıdır aşk.
Kaybolur bahtı meçhul düşlerim. Ben ki, yine iz bırakmayan ayaklarımla yürümekteyim. Şimdi göğünde görkemli bir kandil yanar. Aradığım kendi ismimdi; lakin seni düşünmek karışıverdi zihnime. Kayboldum ismi bilinmez, meçhul bir şehirde.
Ben ki, bir zamanlar bülbüldüm; sevdamı ellere şakırdım. Şimdi sustum, mahzunum. İsmini sordum yele... Esti sessizce bir rüzgâr.
Bir vakit gönül mülkümde şen otağıydın. Sonra baktım; menzili bilinmez bu yol, yoldaşsızım. Kazıldı mezarım; başucumdaki taş bile isimsiz.
Dedim ki: Avareyim... Avare bir deli, bahtsız bir yolcuyum.