Kronometre ve Gece Yarısı

​Tam gittiğin o saniyede durdurdum akrebi,
Yetmedi, pillerini de söktüm zamanın sırf bu yüzden.
Mekânı da o gidiş anına hapsettim sanki;
Duvarlar, eşyalar, odadaki her köşebaşı son anımızda dondu sanki.
​
Kaç kere kurdum bu sahneyi zihnimde,
"Aynısı değil" diye kaç kez tekrar tekrar düzenledim her şeyi...
Girişin, çantanı fırlatışın, yüzünün o yarı karanlık hali...
Hepsini ezberledim hiç çekilmemiş bir filmin galası gibi.

​ Ben seni geniş zamanlarda sevmedim,
Şurada, göğsümün solundaki o daracık telaşta,
"Ha geldi ha gelecek" diye diye
Kendi nefesimden çaldığım o kaçak saniyelerde sevdim.

​Bir kadeh daha koyuyorum şimdi yokluğunun şerefine,
Şarkılar da bayatladı artık, makamlar da yetmiyor bu sızıya.
Gözlerimi kapattığım an düşüyorum o dipsiz kuyuya;
Bir kere bile olsun değmeden ellerine.
​
İşte böyle amansız bir mesai bu,
Kendi yazdığım senaryoda her gece figüran olmak.
Ölmek dedikleri şey ne ki zaten?
Senin yokluğunda bin kere dirilip, bin kere kendini vurmak.