Bildiğin yerdeki yabancı

Aynı sokak, aynı kapı, aynı tanıdık eşik...
Adımlarım ezberlemiş yolu, benden habersiz.
Ama ben bıraktığın o aynadaki suret değilim,
Bakışlarım sana değiyor da, görmüyorsun;
Ben en bildiğin yerde, en bilmediğin haldeyim.

Aynı masada karşılıklı, iki yabancı gibi...
Havada asılı kalan o eski, tanıdık koku.
İçimdeki uçurum her an daha da büyüyor;
Sessizliğim bir veda türküsü gibi, dilsiz ve
Eksik

Kırılan her heves, yeni bir sessizlik doğurdu,
Sesim sana ulaşır da, yankısı bana kaldı
Anlatamadığım ne varsa, bir bir sustuğum
Kendi içimde, kendimden başka kimsem kalmadı

Gidişlerin en ağırını içimde büyütüyorum,
Sustuğum her kelime, yeni bir duvar oluyor aramıza.
Gözlerindeki yansımam yabancılaşıyor günbegün;
Anlıyorum ki insan, yavaş yavaş azalıyor bildiği kıyılarda .

"Gitmeyi öğreniyorum" demiştin ya hani o sonbahar,
Yolculuğun adresi belli de, yolcusu meçhul...
Ben o yolun tozuna bulandım, dilsizleştim.
Heveslerim söküldü bir bir, yerini yorgunluk aldı.

Beni en çok, o çok bildiğim yerler yordu.
Her köşesi bir hatıra, her taşı bir sızı...
Şimdi bir sis çökmüş maziye, görünmüyor hiçbiri.
Sıradan bir hüzün değil bu;

Aşinası olduğum bir cehennemin nârındayım.
Adresi aynı, sokağı ezber bir yalnızlıktayım,
Bildiğin her köşede, artık bilmediğin o haldeyim.
Sesim yankılanır da duvarlarda, kendime ulaşmaz,
En kalabalık hatıraların içinde, en ıssız yerimdeyim.

İnsan bir günde yok olmuyor, biliyorsun;
Ben her gün azar azar, buralardan çekiliyorum.
Eski bir şarkı gibi kulaklarında kalsa da tınısı,
Ben kendi sessizliğimin içinde, yeniden doğuyorum...
Ama bu sefer, senin hiç bilmediğin
Haldeyim