Bılal Habeşi Şiiri - Ömer Albayrak Hayat Mr

Mekke’nin taşında bir siyah gölge,
adını kimse sormazdı Bilâl’in.
Efendisinin emrinde susardı,
ama geceleri göğe bakardı.
Kalbinde kimselerin bilmediği
bir “Rabbim” vardı.

Ne malı vardı
ne soyu sopu ile övüneceği,
ne de insanların önünde
başını dik tutacağı bir makamı…
Bir köleydi yalnızca,
Allah’ı arayan bir yüreği vardı.
Bir gün
Mekke’ye bir yetim geldi.
Sözleri taşları titretti,
putların yüzünü yere çevirdi.
Bilâl o sesi duyunca
kendi içindeki zinciri kırdı.

Dediler ki:
“Dön bu sevdadan!”
Dönmedi.
Kızgın kumlara yatırdılar,
göğsüne taş koydular.
O taş göğsünü ezdi belki
ama dilindeki imanı ezemedi.
“Ahad…” dedi.
Bir daha:
“Ahad…”
Çöl sustu,
gökyüzü dinledi.
Bir kölenin diliyle
tevhid yeniden yükseldi Mekke’nin üstüne.
Ebû Bekir yetişti sonra,
bir insanı satın almadı yalnız;
bir insanın zincirini çözdü.
Bilâl özgürlüğe yürüdü
ama asıl özgürlük
o gün onun kalbinde zaten vardı.

Yıllar geçti…
Mekke fethedildiği gün
Kâbe’nin taşları ilk defa
başka bir sesle yankılandı.
Bilâl çıktı yukarı.
Dün üzerine basılan adam,
bugün Kâbe’nin üzerine çıktı.
“Allah en büyüktür…”
Ne renk kaldı o gün,
ne soy,
ne efendi,
ne köle…
Bir Habeşlinin sesi
Mekke’nin bütün duvarlarına çarptı
ve insanlık anladı:
İnsanı insan yapan
derisinin rengi değilmiş,
taşıdığı isim değilmiş,
doğduğu yer hiç değilmiş…
Bir kulun göğsünde
Allah varsa
o kulun gölgesi bile
bir tarihe yetermiş.

Bilâl…
Sen sustun yıllarca,
ama sustuğun yerden
bir çağın sesini büyüttün.
Şimdi aradan asırlar geçti.
Mekke yine kalabalık,
dünya yine gürültülü…
Ama ne zaman ezan yükselse
sanki bir yerlerde
o ilk “Ahad” yankılanır.
Ve biz hâlâ seni anarız Bilâl…

Bir kölenin göğsüne konan taş
çoktan toprağa karıştı;
ama o taşın altında söylenen
“Allah birdir” sözü
hâlâ göğsümüzde.