Bende Kalan Bir Ben Yok

Bir zaman vardı,
seni sevmek ekmek gibi sıcaktı.
Ay, yıldızını nasıl sararsa
deniz martısını nasıl çağırırsa
gül, dikeninden nasıl ayrılamazsa
öyle sevdim seni.

Adını kalbime yazdım,
silinmez sandım.
Meğer ben,
vefasız bir yolun kıyısında
gözlerimi beklemeye vermişim.
Kulaklarımı susturmuş,
gözlerimi karanlığa alıştırmışım.

Sana bağlıydım;
bir avuç umut taşıyordum içimde.
Sen suskunluğumun ilk harfi,
gönlümün uzun hasretiydin.
Sonra anladım:
bir insan,
kendini eksilten birini
ne kadar severse sevsin,
bir gün vazgeçer.

İzlerini bile bile sildim.
Çünkü sen
beni sevmeyi hak etmemiştin.

Ağlamak istiyorum,
gözüm kurak.
Gülmek istiyorum,
yüreğim küskün.
Bir yalnızlığın içindeyim;
adını koyamadığım,
duvarları soğuk bir yalnızlığın.

Bildim yalnız şunu:
Beni bana düşman ettin.

Şimdi
sana verecek
bende kalan bir ben yok.