Ben Gittikten Sonra
Yaşarken kıymetimi bilmeyen,
Sevgiyle gözlerime bakmayan sen...
Ben sustuğumda sesimi arasan ne olur,
Ben gittikten sonra ağlasan ne olur
Bir zamanlar kalbim senin için çarptı,
Her yarama adını yazdım sessizce.
Sen ise dönüp bir kez olsun bakmadın,
Şimdi pişman olsan ne olur; geç değil mi sence
Ben hayattayken bir selamı çok gördün,
Bir tebessümü bile esirgedin bana.
Şimdi mezarıma çiçek bıraksan ne olur,
Toprağa düşen gözyaşın ulaşır mı kalbime acaba
Ben yaşarken yanımda olmalıydın,
Düşerken elimden tutmalıydın.
Ölüm ayırınca değil,
Hayat varken sevmeliydin...
Çünkü bazı sevgiler mezar taşında değil,
Kalpte yaşarken değer ister.
Geç kalan pişmanlıkların sesi çoktur,
Ama artık o sesleri duyan olmaz.
Ben öldükten sonra ağlama...
Yaşarken sevmediğin bir yüreğe,
Mezar başında dökülen gözyaşları çare olmaz.
İnsan, kaybettikten sonra değil; yanındayken değer vermelidir. Çünkü bazı özürler mezar taşına çarpar, kalbe ulaşamaz.
Kayıt Tarihi : 17.06.2026 02:13:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Ben Gittikten Sonra – Hikâyesi Bu şiir, insanın en büyük pişmanlıklarından birini anlatır: Değer verdiği insanın kıymetini, onu kaybettikten sonra anlamak... Şiirin kahramanı, hayatı boyunca sevgisini sessizce içinde taşıyan, kırılmasına rağmen sevmekten vazgeçmeyen bir yürektir. O, sevdiği insandan büyük beklentiler istemez; bazen bir selamı, bazen içten bir tebessümü, bazen de zor zamanlarında uzanacak bir eli bekler. Fakat beklediği sevgiyi ve ilgiyi göremez. Zaman geçer, kalbindeki yaralar büyür. Yaşarken değeri bilinmeyen bu yürek, bir gün sessizce çekip gider. Ardında ise geç kalmış pişmanlıklar bırakır. Çünkü bazı insanlar, yanlarında olanların kıymetini ancak onları kaybettiklerinde anlarlar. "Ben Gittikten Sonra", yalnızca bir ayrılığı değil; sevginin zamanında gösterilmesi gerektiğini anlatan bir haykırıştır. Şiir, okuyucuya şu soruyu sorar: "Bugün yanınızda olan insanlara sevginizi göstermek için daha neyi bekliyorsunuz?" Çünkü bazı özürler gerçekten de mezar taşına çarpar ve kalbe ulaşamaz. İnsan, sevdiklerinin değerini onları kaybetmeden bilmeli; sevgisini yarına bırakmamalıdır. Bu şiir, geç kalınmış sevgilerin, söylenememiş sözlerin ve insanın içinde ukde kalan pişmanlıkların sessiz çığlığıdır.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!